පිවිසිය

ආයුබෝවන්!
තෙරුවන් සරණයි,

වරින් වර පුවත් පත් වල සහ වාර ප්‍රකාශනයන් හි පළ වූ මාගේ ලිපි සමුච්චය මෙම බ්ලොග් අඩවියෙහි ඇතුලත්ය. ඉතිහාසය පුරාවිද්‍යාව සිංහල ගොවිතැන වාස්තු විද්‍යාව වැනි විෂයන් අරභයා සංග්‍රහ කරන ලද මෙම ලිපි එක් තැනක ගොනු කොට තැබීමෙන් පාඨකයා හට පහසුවක් සැලසීම මෙහි අරමුණය. එයට අමතරව විවිධ කේෂ්ත්‍රයන් හි කරුණු ඇතුලත් නව ලිපි ද මෙයට එක් කරමි.
වසර දෙදහස් පන්සීයයකට වඩා එහා දිව යන ඉතිහාසයක් ඇති ජාතියක් වශයෙන් අපගේ පාරම්පරික උරුමයන් හි සුරැකියාව මුල් කොට මෙම සියලු ලිපි සම්පාදනය වේ. මෙහි අඩංගු කරුණු සහ පාරම්පරික දැනුම උපුටා ගැනීමට අවසර ඇත. එහෙත් එය ජාතියේ උන්නතිය වෙනුවෙන් පරිහරණය කරන්නේ නම් මාගේ ව්‍යායාමය සඵල වූවා වෙයි.
ඉතිහාසයේ ජාතිය හමුවේ පැවති අභියෝග රැසකි. ඒවා සියල්ලටම අප සාර්ථකව මුහුණ දුන්නෙමු. අද දින ද එය එසේ විය යුතුය. සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියෙහි හරය මැනවින් වටහා ගෙන නැවතත් ඒ අභිමානවත් මහා සම්ප්‍රදාය තහවුරු කරලීමට සැවොම ‍එක්වෙමු.

Wednesday, March 18, 2015

සිංහල බහුතර මතයට විරුද්ධව ජාතික කොඩිය සම්මත වෙයි


                                  

 


                   ලංකාව බ්‍රිතාන්‍යයන්ට පවරා දීමට සකස් කරන ලද ගිවිසුම අත්සන් කිරීමට සුළු මොහොතකට පෙර සිංහල රජතුමාගේ රාජකීය කොඩිය යයි නම් දරා තිබූ සිංහ කොඩිය ඉංග්‍රීසි හේවායෙකු විසින් බිම හෙළන ලදහ. නමුත් අස්ගිරි මහා විහාරයේ අනුනායකව වැඩ සිටි වාරියපොල සුමංගල ස්වාමීන් වහන්සේ වහා මැදිහත්ව එම කොඩිය යලි ඔසවන ලද බව ඉතිහාසයේ සඳහන්ව තිබේ. 1815 වර්ෂයේ දී සිංහල රදළයන් විසින් අත්සන් කරනලද ගිවිසුම අනුව මාර්තු මස 02 දින පටන් එංගලන්තයේ මහ රජු ලංකාවේ රජු බවට පත් විය. ඔහු ලංකාවේ සාම්ප්‍රදායානුකූල ආගම ධර්මයත් සිරිත් විරිත් ආදියත් ආරක්ෂා කළ යුතු වන බවට ගිවිසුම අනුව සහතික විය. රොබට් බ්‍රවුන්රිග් ආණ්ඩුකාරවරයා මේ වගන්ති වලට අකමැති වුවද භික්ෂූන් වහන්සේලා ගේ දැඩි ඉල්ලීම මත ගිවිසුමට එකඟ වූ බව පැවසෙයි. කෙසේ වෙතත් 1948 වර්ෂයේ දී බ්‍රිතාන්‍ය කිරීටයෙන් යම් තරමකට මිදුණු නිදහසක්  ලංකාවට හිමි විය.

            1945 දී පමණ ජේ.ආර්. ජයවර්ධන මහතා ගේ ප්‍රකාශයක් වූයේ ලංකාවට නිදහස ලැබෙන විට  සිංහලේ රාජකීය කොඩිය වශයෙන් තිබූ සිංහ කොඩිය යළි එසැවිය යුතු බවයි. ඒ අනුව1948 ජනවාරි මස 16 දිනදී මඩකලපු මන්ත්‍රීවරයාව සිටි සින්නලෙබ්බේ මහතා රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාවට එම යෝජනාව ඉදිරිපත් කර ඇත.එහිදී ඩී.එස්.සේනානායක මහතා ප්‍රකාශ කර සිටියේ ලංකාවේ අවසන් රජු දෙමළ ජන වර්ගයට අයත් නමුත් සිංහ කොඩිය නිල රාජකීය කොඩිය වශයෙන් පිළිගෙන කටයුතු කළ බැවින් එය එසැවීම කාලෝචිත බවයි. නමුත් නිදහස දිනා ගැන්මේදී දෙමළ ජනතාවටද සම තැන ඉල්වා සිටි  ජී.ජී. පොන්නම්බලම් චෙල්වනායගම් ඇතුළු දෙමල නායකයන් මේ කොඩිය එසැවීමට සපුරා විරුද්ධ වූහ.දෙමල ජනතාවගේ මූලික අයිතිවාසිකම් පිළිබඳව ඔවුහු ආණ්ඩුකාරවරයාට අභියාචනා ඉදිරිපත් කළහ. මේ පිළිබඳ ප්‍රශ්ණය සමහන් කිරීම උදෙසා ඩී.එස් සේනානායක මහතා මේ දෙමළ නායකයන්ට යම් පොරොන්දුවක් විය. ඒ නම් නිදහස් දින උත්සවයෙන් පසුව නව ලංකාවේ නිල කොඩිය නිර්මාණය කිරීමට කොඩි කාරක සභාවක් පත්කරන බවයි. පොරොන්දු වූ ප්‍රකාරව 1948 මාර්තු මස 06 දින එස්.ඩබ්. ආර්. ඩී. බණ්ඩාරනායක මහතාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් කමිටුවක් පත් කරන ලදී. මෙම කමිටුවේ අනෙක් සාමාජිකයන් වූයේ ජෝන් කොතලාවල ජේ.ආර්.ජයවර්ධන ලලිත රාජපක්ෂ ටී.බී.ජයා සෙනරත් පරණ විතාන ජී.ජී. පොන්නම්බලම් සහ එස්.නඩේසන් යන මහත්වරුය. මෙම කමිටුව 1948 පෙබ 15 ජූනි 12 ජූනි 22 අගෝ 15 හා 23  යන දිනයන්හිදීද 1949 වසරේ මැයි 10 ජූලි 08 නො 22 දෙසැ 9 යන දිනයන්හිදී ද   1950 ජන 20 සහ පෙබ 13 දිනයන් වලදී රැස් වී ඇත.

             එහිදී මහජනතාව වෙත ප්‍රශ්ණාවලියක් ඉදිරිපත් කරන ලදී. ලංකාව බ්‍රිතාන්‍ය පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලයේ රටක් වශයෙන් ඩොමීනියන් තත්ත්වය ලබා ඇති බැවින් බ්‍රිතාන්‍ය කතිර කොඩියට වෙනස් වූ රටේ අනන්‍යතාව සහතික කරන ජාතික කොඩියක් පිළිබඳ යෝජනා ඉදිරිපත් කළ යුතු බවද එහි සඳහන් විය. වසර දෙකක් තිස්සේ 227 දෙනෙකු ගෙන් පමණ මේ පිළිබඳව සාක්ෂි ලබා ගෙන තිබුණි. එහිදී 159 දෙනෙකු සිංහල භාෂාවෙන්ද හැට අට දෙනෙකු ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන්ද යෝජනා ඉදිරිපත්කර ඇත. සකස් කරන ලද නූතන කොඩියට විරුද්ධව කොමිටියේ සාමාජික එස්.නඩේසන් මහතා අදහස් ප්‍රකාශ කරන ලද්දේය. ඔහු තර්ක කලේ මෙම කොඩියේ සිංහයාට පිටතින් ගසන ලද පටි දෙක නිසා සිය ජන වර්ගයන් ගේ අනන්‍යතාව බැහැරට දමා ඇති බවයි.  ඔවුන්ගේ ජාතික ජීවිතය සිරගත කිරීම සිදු නොවිය යුතු බව ඔහුගේ  තර්කය විය.( In Our national life We do not Want create Water tight compartments )මෙම කොඩි කාරක සභාව වෙත ඉදිරිපත් කරන ලද යෝජනා අතරින් 97 දෙනෙකු ගේ කැමැත්ත වූයේ පැරණි සිංහ කොඩිය ජාතික කොඩිය වශයෙන් සම්මත කර ගත යුතු බවයි.ඔවුන් සියල්ල සිංහලයන් වෙති.ටිබෙට් ජාතික එස.මහින්ද හිමියන් ද මේ සිංහ කොඩිය වනා එකල ලියූ කවි පද කීපයක් විය.

දිය නෙත් දහම් රන් පාටින් හෙළිවේය - බිය නැති බවට සිහ රද සළකුණු        වේය

නියමය බලය රන් කඩුවෙන් කිය වේය - මෙය අප සිංහ කොඩියේ තොරතුරු වේය

විජය අබා පැරකුම්බා දෙරජ වරු - නිජය බලෙන් කෙරෙමින් රුපු අඳුරු         දුරු

විජය ලබා නැන්වූවෝ වෙමින් සුරු - දජය මෙන්න නරඹව් තෙපි පපා           ගරු

 

 සිංහල ජනතාව අතරින් කීප දෙනෙකු ශ්‍රීපාද ස්ථානය සහ දළදා කරඬුව කොඩියේ සංකේතය වශයෙන් ගත යුතු බවද  සූර්යා සහ ශ්‍රී පාදය ගත යුතු බවද දක්වා තිබුණි.ඒ. මයාලන් නම් පුද්ගලයෙක් කියා සිට ඇත්තේ කඩුව නැති සිංහයාද වෘෂභ(නන්දි ) රූපයද අඩ සඳ හා තරුවද සහිතව කොඩිය සකස්විය යුතු බවයි. ගරුතර ස්වාමීන් වහන්සේලා ගේ අදහස් කීපයක් ඉදිරිපත් වූ අතර ලංකාව බෞද්ධ රටක් බැවින් බෞද්ධත්වය නිරූපණය වීමක් මෙම කොඩියෙන් සිදු විය යුතු බව අදහස විය. ඇතැම් අය මෙතෙක් පැවති යුනියක් ජැක් කොඩිය සමග සිංහයා යෙදීමටද යේජනා කර තිබුණි. වඩාත්ම වැදගත් කාරණය වශයෙන් සඳහන් කළ හැක්කේ ආනන්ද විදුහලේ ගුරු මග නම් සංවිධානය කියා සිටි මතයයි.ඔවුහු සිංහයා අඩ සඳ තරුව දාගැබ කුරුසිය මෙන්ම කොන් සතරේ පිත්තල පහනද බෝකොළ ද යෝජනා කර තිබුණි. මෙහි අදහස නම් ලංකාව බහුජාතික බහුආගමික රටක් වශයෙන් ඔවුන් පිළිගත් බවයි.

        පසු කාලයක සුන්දරලිංගම් මහතා පාර්ලිමෙන්තුවට ඉදිරිපත් කළ සූර්යා ප්‍රධාන පටි සහිත කොඩිය පිළිබඳ අදහසක් පලුකාමම් සුභ සාධක සංගමය විසින් ඉදි පත් කර තිබුණි.එසේම කාත්තන්කුඩි තරුණ යෝනක සංගමයේ අදහස වූයේ කහ රතු කොළ පසුබිමේ සිංහයා අඩසඳ තරුව සහ වෘෂභ රූපය ඇතුළත් විය යුතු බවයි.හලාවත බිෂොප් වරයා ප්‍රකාශ කර තිබෙන අදහසද ඉතා වැදගත්ය. ඔහු අනෙක් අයට වඩා මේ කොඩියේ ඉතිහාසය සඳහන් කරමින් අගනා ලිපියක් ඉදිරිපත් කර ඇත. එයට අනුව පැරණි සිංහ කොඩිය ඉතිහාසය විසින් ලබා දුන් ජාතික කොඩියක් බවත් නමුත් එය සිංහල කොඩියක් නොවන බවත් කියා තිබුණි.කපුකොටුව දොළපිහිල්ල කැපෙටිපොළ උනම්බුව ආදී උඩරට ප්‍රධානීන් බහුතරයක් සිංහ කොඩියම සම්මත කර ගැනීමට මැලිකමක් දැක්වූහ. ඔවුහු තමන්ගේ උගත් කම දක්වාලමින් සියළු ජන වර්ග නියෝජනයට පටි අවශ්‍ය බව සඳහන් කර තිබීම සැලකිල්ලට ගත යුතුය. මේආකාරයට සාමාන්‍ය සිංහල ජනතාව අතරින් බහුතරයක් පැරණි සිංහල කොඩිය අවශ්‍ය බව ප්‍රකාශ කර සිටි අතර හැට නව දෙනෙකු සිංහයා ඉවත් කර  ජන වර්ග නියෝජනය සඳහා වර්ණ පටි යෙදීම හෝ දම්වැල් මෙන් පටි යෙදීම නිර්දේශ කර ඇත. එයින් 22 දෙදෙනෙකු සිංහලයන් නොවෙති.ඔවුහු සිංහයා යෙදීමට එකහෙලා අකමැති වූහ.මෙයින් තේරුම්ගත යුතුව ඇත්තේ බහුතර සාමාන්‍ය ජනතාවට පවා එදා කොඩිය සකස් කර ගැනීමට තිබූ උනනන්දුවයි. එසේම ඔවුහු තම හෘද සාක්ෂ්‍යට එකඟව සිංහ කොඩිය අනුමත කර තිබුණි. නමුත් සිංහල බහුතරයේ ප්‍රජාතන්ත්‍රීය අදහස් වලට ගරු නොකළ කාරක සබාව සිංහ කොඩියට තැඹිලි වර්ණයෙන් සහ කොළ වර්ණයෙන් යුතු පටි දෙකක් එක්කිරීමට තීරණය කොට සම්මත කර ගෙන ඇත.

                        මෙම කොඩිය පිළිබඳව 1951 මාර්තු මස01 සහ 02 දින පවත්වන්නට යෙදුණු නියෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩල සැසි වාරයේදී කොඩිය වෙනස් කිරීමට එරෙහිව සිංහල මන්ත්‍රීවරුන් දෙදෙනෙකු කතා කළහ. මතුගම මන්ත්‍රීවරයාව සිටි විල්මට් ඒ. පෙරේරා මහතා එහිදී දැක්වූ අදහස් මෙසේය.      ගරු කතා නායක තුමනි සිංහල කොඩිය ගැන වාද කරන අවස්ථාවේහිදී සිංහලයෙකු හැටියට මගේ අදහස්  සිංහලෙන් ප්‍රකාශ කිරීම යෝග්‍ය යයි මම සිතමි. සිංහලයන්ගේ මේ කොඩිය ගැන ඈත අතීතයේ සිට පැවත එන ත්‍රිසිංහල කොඩිය වූද නුවර රාජධානියේ කොඩිය වූද මේ කොඩිය ගැන විවේචනයක් කිරීමට බලාපොරොත්තු නොවෙමි.එහෙත් මා නගන එකම ප්‍රශ්ණය නම් විලබාවේ කැප්පෙටිපොළ ආදී ශ්‍රේෂ්ට ජාතික වීරයන් මේ ලාංඡනය ආරක්ෂා කිරීමට ඒ වෙනුවෙන් දිවි පිදීමට ඉදිරිපත් වුණි නම් මෙරට මහ ජනයා වෙනුවෙන් මේ ගරු සභාවෙහි පෙනී සිටින මැති ඇමතිවරුන් ඒ ශ්‍රේෂ්ඨ ලාංඡනය කෙළසන්නට එහි ඉරි අදින්නට මොන හිතකින් අදහස් කරන්නේද මොන හිතකින් එවැන්නක් අනුමතකරන්නේද යන්න සිංහලයෙකු හැටියටමට නම් නොවැටහේ.

          කථානායක තුමනි 1948 ජනවාරි 16 දා මේ කොඩි ප්‍රශ්නය සම්බන්ධයෙන් තිබූ විවාදයේදී මේ රටේ සිටින්නේ සිංහලයන් පමණක් නොවේ සුළු ජාතීන්ද ඇත කියා මම කීවෙමි. එබැවින් ඒ සුළු ජාතීහු අප කොඩියෙහි යම් කිසි ස්ථානයක් වුවමනා යයි ඉල්ලා සිටිත් නම් සියළු දෙනාටම ගෞරව කල හැකි වෙනම කොඩියක් සකස් කර ගැනීමට ඉඩදිය යුතුය කියා මම එදින කීවෙමි. මා එදා කී දෙය අදද අනුමත කරමි.අපේ කොඩිය නොකෙලෙසා එයට ඉඩ නොදී සුලු ජාතීන් ගේ ද අයිතිවාසිකම් රැකෙන පරිදි ඔවුන්ගේද ගෞරවය ලැබෙන පරිදි වෙනම කොඩියක් සකස් කර ගැනීමට ඉඩ තැබිය යුතුය කියා මා එදා කළ ප්‍රකාශය එක වචනයක්වත් වෙනස් කිරීමට මාගේ බලාපොරොත්තුවක් නැත. එසේ ආණ්ඩුව විසින් ඉදිරිපත් කර ඇති මේ යෝජනාව නම් මොන විදියකින් වත් පිළිගත නොහැක. එය සම්පූර්ණයෙන්ම ප්‍රතික්ෂේප කරනවාත් හැර අප සියලු දෙනාම එය හෙළා දකිමු. මෙතෙක් කල් පිළිගෙන ගෞරව කල ඒ  සිංහ කොඩියෙහි ඉරි ඇඳ ඊට කෑලි එකතු කර එය කෙලසීම ගැන සිංහලයෙකු වශයෙන් මගේ විරුද්ධත්වය ප්‍රකශ කරනාවත් හැර ඔවැනි යෝජනාවක් ගෙනා ආ ආණ්ඩුවද හෙළා දකිමි.

     විල්මට් පෙරේරා මහාතගේ අදහස් දැක්වීමෙන් අනතුරුව කොඩිකාරක සභාවේ සභාපති බණ්ඩාරනායක මහාතා අදහස් දැක්වූ අතර වැලිමඩ මන්ත්‍රී වරයාව සිටි කේ.වී.ඩී. සුගතදාස මහතා ද සිංහල භාෂාවෙන් දැක්වූ ප්‍රකාශය ඉතා වැදගත් යයි සිතමි.

       අවුරුදු 136 කට ප්‍රථම 1815 මාර්ත 02 වැනිදා අද වැනි දිනක මෙරට ඉංග්‍රීස්න්ට යටත් වීමෙන් පසු පහත දමන ලද සිංහ කොඩිය මේ රටේ ජාතික කොඩිය වශයෙන් නැන්විය යුතුය යන්න කල්පනා කිරීම නොහොත් තීරණ කිරීම සඳහා මේ සභාව රැස්ව සිටින බව කවුරුත් දන්නා කාරණයකි. 1948 පෙබරවාරි 04 දින අපට නිදහස ලැබුණි. එම අවස්ථාවේදී සාධාරණ යුක්තියක් ඉෂ්ට නොවේ යයි යන අදහස මෙරට සුළු ජාතීන් අතර ඇති වූ නමුත් මේ රටේ මහ ජාතිය විසින් සුලු ජාතියේ අයිතිවාසිකම් වලට සාධාරණයක් ඉටු කරන බවට එදා පොරෙන්දු විය. සුළු ජාතීන් වෙනුවෙන් යුක්තිය සාධාරණය එදා මෙන්ම අදත් ඉටු කරන බව මේ යෝජනාව ගැන කල්පනා කරන කාහටත් පෙනී යවා ඇත.තවද කතා නායක තුමනි මෙරට ස්ථීර ජනතාවට එනම් සිංහල ජනතාවට සාධාරණය ලැබෙන පරිදි අප කටයුතු කළ නමුත් හැම අවස්ථාවකදීම ඔවුන්ට වඩා මෙරට සුළු ජාතීන්ට යුක්තිය ඉටු වන පරිදි කටයුතු කරන බව ඇත්තකි.මෙරට අධ්‍යාපනය ගෙන බලමු. මේ හැම එකක්ම සුලු ජාතීන්ට අවාසියක් ලැබෙන අයුරින් නොමැත. ඔවුන්ට වාසි වන පරිදි විසඳා තිබෙනවා පෙනී යනවා ඇත. ජාතික කොඩිය සම්බන්ධයෙන්ද එසේමය. මේ රටට ජාතියට කොඩියක් සකස් කිරීමේ දී සුළු ජාතීන් සමග සහයෝගයක් දැක්වීම ඔවුන්ගේ අයිතිවාසිකම් වලට ගරු කිරීම අවශ්‍ය බැවින් කොඩි කාරක සභාව විසින් යෝජනා කර තිබෙන මේ කොඩිය ගරු අග්‍රාමාත්‍ය තුමා විසින් සභාවට ඉදිරිපත් කර ඇත. එය කර තිබෙන්නේ එතුමාගේ පොරොන්දුවක් ඉටු කිරීම පිණිසය.

        මෙම විවාදයේදී දීර්ඝවශයෙන් කරුණු දැක්වූයේ වවුනියා මන්ත්‍රීවරයාව සිටි සී.සුන්දරලිංගම් මහතාය. 1948 දී සිංහ කොඩිය පිළිබඳ අදහස ඉදිරිපත් වූ අවස්ථාවේ සිට එයට එරෙහිව දෙමළ ජනතාවගේ පැත්තෙන් කරුණු ඉදිරිපත් කළ ආකාරය ඔහු හෙළි කලේය. ඉංග්‍රීසීන් රට භාර ගන්නා විට ලංකාව කොටස් තුනකට බෙදී ගිය රාජ්‍යයක් වශයෙන් තිබූ බව ඔහු කළ ප්‍රකාශය ජේ.ආර්.ජයවර්ධන මහතා ප්‍රතික්ෂේප කලේය. සුන්දරලිංගම් මහතා දිගින් දිගටම ප්‍රකාශ කලේ සිංහ කොඩියට බැහැරින් සුළු ජාතීන් වෙනුවෙන් පටි යෙදීම ඔවුන්ට කළ මදිපුංචිකමක් ලෙසටය.

  .         නිදහස් ලංකාවේ ප්‍රථම අග්‍රාමාත්‍ය ඩී.එස්. සේනානායක මහතා ජාතික කොඩිය පිළිබඳ විවාදය ආරම්භ කරමින් මූලිකව පවසා ඇත්තේ අවසන් වඩුග දෙමල රජු පවා සිංහ කොඩිය රාජ්‍යයේ කොඩිය වශයෙන් භාවිතා කර ඇති බවයි. එසේම මහා බ්‍රිතාන්‍ය උදාහරණයට ගනිමින් ඔහු ප්‍රකාශ කර සිටි අදහස් මෙසේය. යුනියන් ජැක් කොඩිය සියළුම ඉංග්‍රීසි  රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික කටයුතු වලදී යොදා ගත්තද එංගලන්තයේ වේල්සයේ සහ ස්කොට්ලන්තයේ දී එහි අනන්‍යතාවයන් ප්‍රකට කරවන කතිර කොඩිය මකර රුව සහිත කොඩිය සහ සිංහ රුව සහිත කොඩිය යොදා ගන්නා බවයි. ඒ අනුව අවශ්‍ය නම් මෙහි යෝජනා කරන ලද කොඩිය ලංකාවේ ජාතික කොඩිය වශයෙන් පිළිගෙන සිංහ කොඩිය වෘෂභ කොඩිය සහ අඩසඳ හා තරුව සහිත කොඩිය එසැවීමට ඒ ඒ පළාත් වලදී බාධාවක් නොමැති බවයි.( If for instance in England the king himself can use certain flag on certain occasions .then I say there is northing to prevent  the Muslims for instance , using the green flag with the crescent and the star , or the Tamils using the Nandi  flag or the Sinhalese  If they want to using this flag it self.)

       සිංහල දෙමළ හා මුස්ලිම් ජනතාව මේ කොඩි කාරක සභාව ඉදිරියේ විවිධ යෝජනා ඉදිරSපත් කරනු ලැබුවද ඩොමිනීයන් තත්ත්වය ලැබූ රටක් වශයෙන් යුනියන් ජැක් කොඩිය ඉවත් කර සිංහයා සහිත නව කොඩියක් භාවිතා කිරීමට එකඟ වීම පැසසුම් කටයුතු බව ඔහුගේ අදහස විය. එය කොඩි කාරක සභාවේ සුදුසුතර තීරණයක් ලෙස සලකන බවද ප්‍රකාශ කර සිටියේය.

         ඩී.එස්.සේනානායක මහතා නිදහස් ලංකාවේ අගමැති වීම සඳහා සීතල බල අරගලයක් විය. එයින් ඔහු ජයග්‍රහණය කරනු ලැබුවද ඒ වන විට ලංකා සමසමාජපක්ෂය ජනතාව අතරට ගොස් කල සංවිධාන කටයුතු වලදී එක්සත් ජාතික පක්ෂ රජයට එරෙහිව ජන මතයක් ඇතිකිරීමට සමත් විය. මැතිවරණයේදී මීරිගම ආසනයට තරඟ වැදුණු ඩී.එස්. සේනානායක මහතා ගේ ප්‍රතිවාදියා වූ ඇඩ්මන් සමරක්කොඩි මහතා සමසමාජ පාක්ෂිකයෙකු විය. ඔහු ජනතාව අතරේ වීරයෙකු වූ  බැවින් ඩී.එස්. ට තර්ජනයක් ඇති විය. මේ අවසථාවේදී හේන්පිටගෙදර ඥාණසීහ හිමියන් රත්නපුරයෙන් මීරිගමට වඩම්මවා තම ජයග්‍රහණයට  දායකත්වයක් ලබා ගැනීමට පවා උනන්දු වී ඇත. ජාතික බලවේග ඔහු විසින් භාවිතා කරන ලද්දේ එසේය.එවැනි තත්ත්වයක් යටතේ සිංහ කොඩිය පිළිබඳ තීරණ ගැනීමේදී ඔහු වඩාත් පරිස්සම් වී ඇත. සමසමාජ පාක්ෂිකයන් ජාතික මතයන්ට ගරු නොකළ පිරිසක් බැවින් සියළු දෙනාට එකඟවිය හැකි එකඟතාවයකට පත්වීම ඔහුගේ අදහස් වී යැයි සිතමි. සුදු අධිරාජ්‍යවාදීන් ගෙන් නිදහස ලබා වැඩි කාලයක් ගත නොවී තිබියදී නිදහසේ පරිපූර්ණත්වයට යෑමේ ගමනට කොඩිය බාධාවක් කර නොගැනීමද ඔහුගේ අදහස වී ඇත.

        කෙසේ වෙතත් ඩී.එස්.සේනානායක මහතාගේ හදිසි අභාවයෙන් පසුව සමසමාජ පක්ෂය තවත් බලවත් විය. අධිරාජ්‍ය විරෝධි හැඟීම් ජනතාව අතරින් කුළු ගැන්වෙන්නට විය. මෙය බ්‍රිතාණය ආණුඩුවට පක්ෂපාත දේශීය නියෝජිතයන්ගේ ද සුදු නිළධාරීන්ගේද කනස්සල්ලට හේතු විය.ඔවුහු නිතරම කැබිනට් මණ්ඩලයට තීරණ ගත හැකි වන ලෙස ඡායා කැබිනට්ටුවක් වශයෙන් ක්‍රියා කළහ.සටකපට බ්‍රිතාන්‍ය නිළධාරියෙකු වන අයිවර් ජෙනිංස් ද මෙහි විය. කොතලාවල මහතාද බණ්ඩාරනායක මහතාද මේ ඡායා කැබිනට්ටුව ඉදිරියට කැඳවූ ඔවුහු පවත්නා තත්ත්වය ගැන පැහැදිලි කිරීමක් කළහ.  එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙන් ඉවත්ව සිංහලයින් නියෝජනය පිණිස තවත් පකෂයක් සාදා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ශක්තිමත්කරන සැටියට එහිදී කොතලාවලගෙන් ඉල්වා සිටි බව පැවසෙයි. එහිදී තරමක් කේන්ති ගිය කොතලාවල එය ප්‍රතික්ෂේප කළ නමුත් බණ්ඩාරනායක මහතා කොන්දේසි තුනක් ඉදිරිපත් කොට එම ඉල්ලීම භාරගෙන සිය අභිප්‍රාය වන බලය සඳහා යන ගමනට අවතීර්ණ වූ බව පැවසෙයි. ඒ අනුව විපක්ෂයට ගොස් ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය  ගොඩ නගා ගත්තේය. මේ සාකච්ඡාව සිදු වන අවස්ථාවේ එහි සිටි පොලිස් නිළධාරියෙකු වූ අගලවත්තේ දයාරත්න රාළහාමි  විසින් කළ  හෙළිදරව්වක් බැවින්  එය සත්‍ය සිද්දියක් ලෙසට කල්පනා කරමි.මෙයින් අප තේරුම් ගතයුත්තේ කොඩි සිද්දියේදී ඉංග්‍රීසින් යමක් අවබෝධ කරගත් ආකාරයයි. ඒ නම් සිංහලයා මතවාදීව බෙදී ගිය පසු ඔහුගේ ශක්තිය හීන වන බවයි. එක්සත් ජාතික පක්ෂය හා ශ්‍රී ලංකා නිදහස පක්ෂය යන පක්ෂ දෙක විසින් සිංහලයා දෙකට බෙදා රට පාලනය කිරීම මත එය ප්‍රායෝගිකව ක්‍රියාවට නැන්විණ. කෙසේ වෙතත් මේ කොඩි කාරක සභාවාර්තාව 1953 දී පාර්ලිමේන්තු සැසි වාර්තා කණ්ඩයට ඇතුළත් කර ලංකාවේ නිල ජාතික කොඩිය ලෙසින් භාවිතා කරන්නට වන. 1978 දී එම කොඩිය ව්‍යවස්ථා ගත විය.අද වන විට සිංහල දෙමළ හා මුස්ලිම් යනුවෙන් රට බෙදීමේ තත්ත්වයකට දේශපාලනය සකස්ව තිබේ. එම තත්ත්වය 1951 දී සම්මතකරගත් ජාතික කොඩියෙන් ආරම්භ වූ බව සැලකිය යුතුය.

Friday, February 27, 2015

උඩරට ගිවිසුම අදටත් වලංගුයි


                                                   

 


                මීට වසර දෙසීයකට පමණ ප්‍රථම 1815 මාර්තු මස 02 දින සවස 4.00 ට පමණ ඓතිහාසික සෙංකඩගල මහනුවර මගුල්මඩුව අභියස විශේෂ සිදුවීමක් විය. ඒ නම් අස්ගිරි මහා විහාරයේ අනුනායක  වාරියපොල සුමංගල ස්වාමීන් වහන්සේ විසින් ඉංග්‍රීසීන් ගේ කතිර කොඩිය( Union Jack Flag ) බිම දමා සිංහ කොඩිය එසවීමයි. සිදු වූ දෙයින් ඉංග්‍රීසීන් විශ්මයට පත් වූහ.  එංගලන්තයේ තුන්වන ජෝර්ජ් මහාරජානන් ගේ නියෝජිත ආණ්ඩුකාර තැන්පත් රොබට් බ්‍රවුන්රිග් අත්සන් කරන්නට සකස් කරන ලද ගිවිසුම අතැතිව මගුල් මඩුවේ සූදානම්ව සිටි අතර එයට එක්ව සිටීමට නියමිත වූ සිංහල රදළයන් එකොලොස්දෙනද නොසන්සුන් වූහ. මේ වන විටත් ලංකාවේ කඳුරටින් දුර බැහැර ප්‍රදේශයක බුලත්සිංහල ප්‍රදේශයේ තවත් කඳු ඉස්මත්තක සිංහ කොඩිය එසැවීමට සූදානමක් වූහ. එහි අර්ථය නම් ගිවිසුම අත්සන් කිරීමෙන් පසු යොදාගන්නා ලද නැකතකට එය ඔසවා ඉංග්‍රීසීන් ගේ අධිරාජ්‍ය තැත පරාජයට පත්කිරීමට අවශ්‍ය ශක්තිය ගැනීමයි.නමුත් ඉංග්‍රීසි හේවායා විසින් කඩිමුඩියේ ඉංග්‍රීසි කොඩිය එසැවීම නිසා වාරියපොළ සුමංගල ස්වාමීන් වහන්සේ විසින් ක්‍රියාත්මක කරන්නට සැලසුම් කරන ලද  ඒ අප්‍රකට උත්සාහය ඵල රහිත විය.පසුව දළදා වහන්සේ සඟවාගෙන වනගත වූයේ එම උත්සාහයට වෙනත් ශක්තියක් ලබාදීමේ අදිටනිනි. එහෙත් ජාතියේ අවාසනාවට එයද අසාර්ථක විය. අවසානයේදී යාපනේ අඳුරු හිරගෙදරක ලගින්නට උන්වහන්සේට සිදු විය.

       වසර දහස් ගණනාවක් තිස්සේ සිය ස්වාධීනත්වය ආරක්ෂා කර ගෙන සිටි සිංහලයන් ජාතියක් වශයෙන් සංවිධිත භාවයෙන් පිරිහීමකට ලක් වූයේ ඇයි දැයි යන්න ප්‍රහේලිකාවකි. ඔවුහු ඉතිහාසයේ යුග ගණනාවක් තිස්සේ විවිධ සතුරු ආක්‍රමණයන් හමුවේ අභීතව නැගී සිටිමින් දේශයේ ස්වාධීනත්වය  වෙනුවෙන් දිවි දුන්හ. එහෙත් ඒ සිදුවීම් වඩාත් හොඳින් නිරීක්ෂණය කරන කල්හි වැටහී යන්නේ ඒ කිසිවක් සංවිධිතව ගොඩ නැගූවක් නොවන බවයි. වෙසෙසින්ම වසර පන්සීයක් ආපස්සට හැරී විමසන කල්හි මේ බැව් පසක් වෙයි.ඔවුහු සැම විටම ජාතියට ආරෝවක් පැමිණි කල්හි නැගී සිටිති. ආසාධාරණයක් වූ සැණින් ඇඟ රුහිරු කකියවමින් නිර්භීතව ඉදිරියටම එති. එහිදී සතුරාගේ ඊතලයකට හෝ බයිනෙත්තු උණ්ඩයකට හෝ පපුව විවර කරන්නට මැළි නොවෙති. කිසි දිනකත් සතුරන් පස්සේ හඹා ගොස්  පසුපස්සෙන් පහර දී ඝාතනය කිරීමට තරම් සිංහලයා නිවට නොවීයයි කියති. ඉංග්‍රීසීන්ට සේවය කළ මොනරවිල කැප්පෙටිපොළ සිය ප්‍රතිමල්ලවයන් පරාජයට පත් කිරීමට ගිය ගමනේදී පළමු වරට ජාතියේ හෘද සාක්ෂිය අවබෝධ කරගත්තේය. එහිදී ඔහු ආපස්සට හැරී සිය අත තිබූ ආයුධ සියල්ල යළිත් ඉංග්‍රීසීන්ට භාර දෙන්නටයයි කියා හරවා යැවූ බව කියති. මේ වෑයම් කිසිවක් උපක්‍රමික නැත. කඳු සිඛර අස්සේ සැංගී සිට මහා කළු ගල් පෙරලා කළ ගරිල්ලා සටනක් ගැන කියන කල්හි එය උපක්‍රමික සංග්‍රාමයක් යැයි උදන් ඇණීමට හැකිද.නැත. සිංහල ජාතිය උපක්‍රමිකව වැඩ කලේ නම් 1815 දී සිය ස්වාධීනත්වය අහිමි කරගන්නේ නැත.

         අපගේ අවසාන නරපතියා වූ ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ වඩුගයෙකි. ඔහු සිය ඒකාධිපති බලයෙන් රදළ ආධිපත්‍ය විනාශ කලේය. ඉංග්‍රීසීන් ගේ සටකපට රාජ දූතයා වූ ජෝන් ඩොයිලි ගැමියෙකු ලෙස හැසිරෙමින් කටේ පුරවා ගත්  බුලත්විට ඇතිව කළ සූක්ෂම මෙහෙයුම තුළ අවසාන අවුරුදු කීපය තුළ රජු බේබද්දෙකු විය. රජ මාළිගයේ සැම තැනකම හිස් මත්වතුර බෝතල් වලින් පිරීයන්නට විය. රදළවරු එකින් එකා දංගෙඩියට යද්දී. මල්වත්තේ පරණාතල රතනපාල අනුනායක තෙරණුවන් ද දංගෙඩියට යද්දී රජු ඒ ඝාතනයන් දෙස  මහත් අභිරුචියෙන් බලාසිටියේ යයි කියති. මේ කුමන්ත්‍රණයේ එක් පැත්තක බල අරගලයක් විය.ඉංග්‍රීසීන් සමග ගනුදෙනු කොට රහස් ගිවිසුම් ගසා රජුට ද්‍රොහී වීම නිසා පිළමතලව්වේ මහ අධිකාරම රජු අණින් දං ගෙඩියට දැක්කවූ පසු එම තැන් ගත් මොල්ලිගොඩ මහ නිළමේ ගේ සටකපට උපායෙන් ඇහැලේපොළ ද අනතුරට වැටිණ.ඇහැලේපොළ පවුලට මරු කැඳවීමට කුමන්ත්‍රණය කළ මූලිකයා වූයේ මොල්ලිගොඩයි. රජු ඇහැලේපොළගෙන් බිඳවීමට නොයෙකුත් ගතු කී ඔහු රජු පත්තිරිප්පුවේ සිටින විට කුමාරිහාමි සහ දරුවන් රජ හමු වට කැඳවීය. එය රජ අණින් කරන ලද්දක් නොවීය. ඔවුන් දැකීමට රජු නොකැමති බව දැන්වූ විට මෙවැනි දුෂ්ටයන් ජීවතුන් අතර සිටින්ට ඉඩ නොහල යුතු යයි රජුට ඇසෙන්නට කීහ. හෙඳටම සුරා මතින් සිටි රජු ඒ හරි යයි කියා ආපසු මාළිගයටම ගිය බව කියති. ඇහැලේපොළගේ බලඋපායන් කෙරෙහි  නොරිස්සූ මොල්ලිගොඩ රජු නැති අතරක් බලා කුමාරහාමි ඇතුළු පවුල වධකස්ථානයට කැඳවා දරුවන් කෙටවීමට අණ කළ බව ප්‍රකටය. රජු මෙය දැනගත් වහාම මොල්ලිගොඩ කැඳවා තරවටු කළේය. එක් මොල්ලියක් ඇති කුළු ගොනෙකු ආම්බාන් කිරීමත් අමාරු කොට මොල්ලිගොඩක් ඇති කුළු හරකෙකු කෙසේ අවනත කරන්නටදැයි ඉන්පසු තමන් අසල සිටි තමන්ගේ දුක්ගන්නා නිළමේට පවසා ඇත.      

        ඇහැලේ පොළ කොළඹට පැනගොස් ඉංග්‍රීසීන් සමග එකතු වී වඩුග රජා පැන්නවීමට හමුදා සමග බලන කන්ද තරණය කරන කල්හි මොල්ලිගොඩ නිළමේද සිය හමුදාව කැටුව එයට මුහුණ දීමට පැමිණෙමින් සිටියේය. එහිදී ඇහැලේපොළ විසින් මොල්ලිගොඩට හසුන් පතක් එවන ලද්දේය. එහි මෙසේ සඳහන් විය.

ගුණවත් මොල්ලිගොඩ සොහොයුරු තුමනි සොඳ -බලවත් වරද කලෙ මට වඩිග රජ තද

තෙරපත් කරලන්ට ඉංග්‍රීසි හට මෙසඳ -කොහොමත් ඉඩ දෙනු මැනවි නොකරමින්    යුද

එයට මොල්ලිගොඩ නිලමේ විසින් එවන ලද පිළතුරු පත මෙසේ විය.

බලවත් සොහොයුරනි ඇහැලේපොළර යුතු- ඉඩ හැර මම ඉඳිමිඔබ අදහසට සිතූ

මෙ විතර කල් පැවති අප ජාතියෙ දිමුතු - පුවතර නිදහස ඉවරයි මෙයින්       මතු

     රදළයන් රජු සහ ඉංග්‍රීසීන් අතර වූ න්‍යෂ්ටියේ බල අරගලය මේ අයුරින් නිමාවට පත් වෙමින් තිබුණි.රදළයන්ට එරෙහි වඩුග දෙමළ පීඩනය අවසන් කර ඉංග්‍රීසීන් සෙවණේ රදළ බලය යළි නැගිට්ටවා ගැනීම මෙහි අරමුණ විය. වඩා හෙඳ යහපාලනයක් ඉංග්‍රීසින් වෙතින් ඉටු වේවියැයි මේ රදළයන් සිතන්නට ඇත. ඒ අනුව 1815 මාර්තු මස 02 දින රාජාධිරාජසිංහයන් විසින් තැනූ ඓතිහාසික මගුල්මඩුවේදී රොබට්බ්‍රවුන්රිග් සහ උඩරට නිලමේ වරු දසදෙනෙකු මේ ගිවිසුමට අත්සන් ගැබූහ. නුවර කලාවිය දිසාවේ වන ගලගොඩ එහි සිටියත් එය අත්සන් කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කළේය. ඉංග්‍රීසි ආණ්ඩුකාරවරයා දිනපතාම ගලගොඩ වලව්ට  පැමිණ එය අත්සන් කිරීමට බල කලේය. එහෙත් ඔහු විසින් එය නැවත නැවතත් ප්‍රතික්ෂේප කරන ලද බව පුංචිබණ්ඩාර දොලපිහිල්ල මහතා ගේ ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රාජ්‍ය කාලය නම් ග්‍රන්ථයේ සඳහන් වෙයි.නමුත් උඩරට ගිවිසුමේ මුද්‍රිත පිටපතේ ගලගොඩගේ අත්සන සඳහන්ව ඇත. එය හොර අත්සනක් ද යන සැකය අප තුළ මතුවේ.

             1815 උඩරට ගිවිසුමේ 02  03 සහ05 වන වගන්ති ඉතා වැදගත්ය. 02 වන වගන්තිය මෙසේය. ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජ්ජුරුවො රජ දරුවන්ගෙ ප්‍රධාන තවද මහත් ශීලාචාරවූ යුතුකම් කඩ කරන ස්වභාවකින ඒ රාජඟයට ඇත්තා වූ සියළුම අයිතිකම්ද ඊට වැදගත් බලයද නැති කර රජඟයෙන් බැහැර කරන්ඩ යෙදුනාය. එම ගෝත්‍රයද මවු පිය දෙපක්ෂයෙන් පැවත එන නොහොත් ආවහ විවාහයෙන් පැවත එන අනෙක ප්‍රකාර වූ නෑදෑයින්ද හැම කල්ම සිංහාසනයෙන් දුරු කරන්ඩ යෙදුනා සහ සිංහලෙ ආන්ඩු කිරීමට දෙමල වර්ගයට ඇත්තා වූ සියළුම අයිතිවාසිකම් නැති කරන්ඩද විනාස කරන්ඩද යෙදුනු වග මෙයින් එලිදරවු කරනුයැ.(..and all claim and title of the Malabar race to the Dominion of the Kandyan Provinces is abolished and extinguished )

       මෙම වගන්තිය අනුව සිංහලේ රටවල් ආණ්ඩු කිරීමට දෙමල වර්ගයාට ඇති අයිතිය ( ඉංග්‍රීසිපිටපතේ දක්වා තිබෙන්නේ මාලබාර්) යනුවෙනි) අවසන් කළ බව ඉංග්‍රීසි ආණ්ඩුව පිළිගෙන තිබේ. එසේම එම පුද්ගලයන් උදෙසා බලපැවැත්වූ මලබාර් නීතියද අහෝසි වී ඉංග්‍රීසි ගොවැර්ණමේන්තුවේ නීතිය බල පැවැත්වෙන්ඩ යෙදෙන්නේයැයිද ගිවිස ගෙන තිබේ.එහෙත් 1818 ජාතික විමුක්ති අරගලයෙන් පසුව ඉංග්‍රීසීන් මේ වගන්තිවල බලය ඒපාක්ෂිකව වෙනස් කර සියළුම බලතල රදලයන් ගේ බැහැර කෙට ඔවුන් සන්තක කර ගත් බව පැහැදිලිය.

          1815 වසරේ ජූනි මස කෙළඹදී පැවැත්වීමට නියමිත වූ තුන්වන ජෝර්ජ් මහ රජතුමාගේ පස් පණස් ජන්ම දින සැමරුම් උත්සවයට ඇහැලේපොළ සහ මොල්ලිගොඩ යන නිලමේ වරුන්ද කණිෂ්ට පිලමතලව්වේට ද කණිෂ්ට මොල්ලිගොඩ නිලමේට ද ආරාධන කරනු ලැබිණ. මේ වන විටත් පිළමතලව්වේ ගෙන් හිස් වූ මහ අදිකාරම් ධූරයට මොල්ලගොඩ පත් කර තිබුණි. ඒ පතාග 500 ක වැටුප් දීමනා සහිතවයි. ( රන් පවුම් 37 සිලිං 10 )  ඉංග්‍රීසීන් මේ නිලමේ වරුන්ට නවාතැන් ගැනීමට සුදු රෙදි වලින් සරසන ලද නිවාස සකස් කරන ලදහ.1815 ජූනි 05 ගැසට් පත්‍රයේ මේ නිලමේ වරුන්ගේ පැමිණීම ගැන විශේෂයෙන් සඳහන් කර තිබේ. එහිදී හැත්තෑ හත් වන වියේ සිටි ඇහැලේපොළ සුදු අසකු අරා පැමිණ ඇති අතර ඉංග්‍රීසි යුධ භටයන්ගේ ආචාර ගාලු මුවදොර පිටියේදී පරීක්ෂා කලේය. එහදී ආචාර වෙඩිමුර පවත්වන කල්හි නොකැමත්තෙන් මෙන් අසු පිටින් බැස්ස බවද  සටහන් තබා තිබේ. මේ ගෞරව බුහුමාන ඉතා ටික කලකට විය. 1818 න් පසු ඇහැලේ පොළ මොල්ලිගොඩ පිළමතලව්වේ ඇතුළ රදළයන් සියල්ල මුරිසියට පිටිවහල් කරන ලද්දේය.     

     ශ්‍රී වික්‍රම රාජ සිංහ සතුව තිබූ සිංහ කොඩිය වසර දහස් ගණනාවක් තිස්සේ සිංහල රාජ පරම්පරාවට අයත්ව තිබූ රාජකීය අභිමානය ප්‍රකට කරවන ලද සංකේතයක් බඳු විය. බෝමුරේ අප්පුරාල ආරච්චිලාගේ ගෙදරදී සිංහලේ රජු අල්ලා ගන්නා ලද්දේ එක්නැලිගොඩ ප්‍රමුඛ රදළවරුන් විසිනි.එහිදී රජුටත් බිසෝ වරුන්ටත් හිංසා කරන ලද පැවසේ. රජු පිටිවහල් කළ අතර සිංහ කොඩියත් රාජකීය කකුධ භාණ්ඩත් එංගලන්තයට යැවිණ. මේ භාණඩයන් දුටු ඉංග්‍රීසීන් සිංහල ජාතියේ අභිමානය කුමක්දැයි වටහා ගත් බව නිසැකය.

             1948 දී ලංකාවට නිදහස ලබා දෙනකල්හි ද මේ අභිමානවත් කොඩිය ඔසවා ඇත. එහෙත් නිදහස සමරන්නන්ට මගුල්මඩුව නම්  මතක් වූයේ නැත. ලක් රජය ඉංග්‍රීසින්ට භාරදෙන ලද්දේ මගුල්මඩුවේදී අත්සන් කරන ද ගිවිසුමක් මගින් බව මතකයට නතා ගත නොහැකි විය.ඒ වෙනුවට වෙස්ටිමිනිස්ටර් පාර්ලිමේන්තුවත් ටොප්හැට් එකත් ටේල්කොටයත් පමණක් ඩී.එස්. සේනානායක මහතා සතු විය.1950 දී පමණ ඔහු විසින් ජාතික කොඩිය නිර්මාණය කිරීම පිණිස නිශ්ශංක විජේරත්න මහතාගේ මූලිකත්වයෙන් කමිටුවක් පත්කරන ලද්දේය. 1951 දී මෙම කමිටුව සිය නිර්දේශ ඉදිරිපත් කරන ලදී. සැබවින්ම සිංහ කොඩිය විකෘති කිරීමට සහ ලංකාව ජාතීන් වශයෙන් බෙදා වෙන් කිරීමට එදා තීරණය කරන ලදහ.  සිංහ කොඩියේ ඉදිරිපසින් සිංහයා හිර කර පටි දෙකක් එල්ලා බෙදුම්වාදය ආරම්භ කරන ලද්දේ මෙලෙසය.

      එහෙත් උඩරට ගිවිසුම අනුව දෙමල වර්ගයාට මේ ශ්‍රී ලංකා ද්වීපය තුළ යලිත් ආණ්ඩු කිරීමට බලයක් ලැබෙන්නේ නැත. එසේම බුද්ධශාසනය හා දේවාගම කඩ කළ නොහැකිව පැවැත්වීම අනිවාර්ය වේ.එම ගිවිසුම අපගේ පසු කාලීන නීති පොතට ද ඇතුළත් වී තිබේ. එහෙයින් මෙම ගිවිසුම් ප්‍රකාරව ඇතිකර ගත් එකඟතාවයන් අදටත් වලංගුය.1951 සිට දැන් වසර හැටහතරක් ගෙවී ගොස් තිබේ. එදා සම්මත කරන ලද බෙදුම්වාදය මේවන විට කෙතරම් දුරට වර්ධනය ව ඇත්දැයි කල්පනා කළ යුතුය. ජාතීන් වශයෙන් බෙදුණු රට පක්ෂ වශයෙන් බෙදුණු සිංහලයා පාගා දමමින් දෙමළ මුස්ලිම් ජන වර්ග බලයට පත් කරමින් සිටී. අප නිදහස සමරන්නේ මෙලෙස බෙදී වෙන්වුණු රටක සිටය. වඩා යුක්ති ගරුක සමාජයක් සොයමින් වල්මත්ව සිටින සිංහල ජනතාවට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයද දැන් සුඛෝපභෝගී භාණ්ඩයක් බවට පත් ව තිබේ. ඒවා පරිහරණය කරන්නේ අතලොස්සක් වූ බමුණු කුලයක් විසිනි. නීතිය අනුව ගියද නොගියද පක්ෂ වලට බෙදී සිටින සිංහලයා මෙකී බමුණු කුලය අනුමත කරති. ඔවුහු අනුගමනය කරති.1815 වර්ෂයෙන් පසු වසර දෙසීයක් ඉකුත්ව ගිය තැන බලලෝභී සිංහලයන් විසින් නැවතත් රට පාවා දී තිබේ.  යහපාලනය සකස් කළ හැකි යයි කියන විජාතික බලවේගයන්ට මෙලෙස රට පාවා දී ඇත. එදා ඉංග්‍රීසීන් විසින් මල්වතු සහ අස්ගිරි මහනායක තෙරවරුන්ටද මෙවැනි යහපාලනයක් ගැන මහ ලොකු කතා කීබව ඉතිහාසයේ ඇත. එහෙත් වර්ෂ කීපයක් ඉකුත්වන්නට පළමු ඔවුහු ගිවිසුම කඩකොට සිංහල සිරිත් විරිත් උල්ලංඝණය කරමින් හැසිරෙන්ට වන. අද සිදු වන්නේද එලෙස නොවේද. එසේ නම් සිංහලයන් ගේ උපක්‍රමික භාවයේ විශාල අඩුපාඩුවක් තිබෙන බව අප තේරුම් ගත යුතුය.සිංහලයා පාර්ලිමේන්තුව තුළ ගාල් කර භේද භින්න කරන ලද බව ප්‍රකාශ කළ යුතුය.එසේ නම් නිදහස පවතින්නේ පාර්ලිමේන්තුව තුළවත් යටකී බමුණු කුලයේ මග පෙන්වීමෙන් රැස්කරගන්නා පක්ෂ දේශපාලනය තුළත් නොවේ. සිංහල රට පාවා දීමට ගිවිසුම් අත්සන් කළ මගුල් මඩුව පදනම්ව ඇරඹෙන නව ජාතික විමුක්ති අරගලයක් මගින් යැයි අප තේරුම් ගත යුතුය.

Tuesday, February 17, 2015

කටුපොල් වැවීමට දිරි දීම තව දුරටත් කල යුතුද


                                  

 


              ශ්‍රී ලංකාව තුළ කටුපොල් වගාව නගා සිටුවීමේ නව වැඩපිලිවෙලක් ආරම්භ කරන බවද ඒ යටතේ කටුපොල් තවත් හෙක්ටයාර් 50000ක් වගා කිරීම තමගේ අරමුණ බවද 2013 වර්ෂයේදී පොල් පර්යේෂණායතන අධ්‍යක්ෂක වරයා පවසා තිබුණි. ඒ සඳහා ඔයිල් ෆාම් බීජ ලක්ෂ අටක් ආනයනය කර දෙන මෙන් සමාගම් හයක් ඉල්ලා ඇතැයි තව දුරටත් ඔහු දක්වා තිබුණි.අප දන්නා පරිදි මෑතකදී ඉන්දියාවෙන් කොප්පරා මෙට්රික් ටොන් විසිපන්දහසක් ගෙන්වීමට සිදු වූයේය. එයට හේතුවී තිබුණේ දිසිඳි පොල් අපනයන තත්ත්වයන් වැඩි වර්ධනය වීමත් පසුගිය කාලයේ දී ඇති වූ නියඟයෙන් කොප්පරා කිරීමට පොල් ප්‍රමාණය අඩුවීමත්ය.මේ වන විට පොල් ගෙඩියක මිළ රුපියල් හැත්තෑව දක්වා වැඩවී ඇත. එසේ නම් කළ යුතු වන්නේ පොල් මිළ අඩු කිරීම පිණස අවශය ක්‍රියාමාර්ග ගැනීමයි. ඒ වෙනුවට තවදුරටත් කටුපොල් වගාව ප්‍රවර්ධනයට රජය දිරි දෙන්නේ ඇයි දැයි යන්න ප්‍රශ්ණයකි.

          රටක් වශයෙන් ආහාර අවශ්‍යතාව සඳහා පොල් වැඩිමනත්ව පරිභෝජනය කරන රටක් වශයෙන් ප්‍රශ්ණයකට මුහුණ දෙන විට පොල් ගැන වගකිව යුතු ආයතන එක්ව අඩුපාඩුසොයා බලා ප්‍රතිකර්ම යෙදවීම කල යුතු වෙයි. පොල් සංවර්ධන අධිකාරිය හා පොල් පර්යේෂණායතනය මේ සඳහා මැදිහත්ව කටයුතුකිරිම අත්‍යවශ්‍ය වෙයි. පොල් පර්යේෂණායතනය පිහිටවනු ලැබූයේ 1971  අංක 46 දරණ පනත අනුවයි.(An Act To provide for The Development And Regulation Of The Coconut  industry And The Utilization Of Land For Coconut Plantations.) එහි කාර්යභාරය විස්තර කර දී තිබෙන්නේ මෙසේය.

1/ පොල් වගා කිරීම සම්බන්ධයෙන් සිදු කරන විද්‍යාත්මක පර්යේෂණ මෙහෙයවීම සහ ඒවා වැඩි දියුණු කිරීම.

2/ පර්යේෂණ මධ්‍යස්ථාන පර්යේෂණ ආයතන සහ තවාන් ස්ථාපනය කිරීම සහ නඩත්තු කිරීම.

3/ පොල් නිෂ්පාදන සැකසුම් සහ උපයෝගීතාවය ආශ්‍රිත විද්‍යත්මක පර්යේෂණ දියත් කිරීම සහ වැඩි දියුණු කිරීම.

4/ පොල් නිෂ්පාදන සැකසුම්  ආශ්‍රිත නියාමක පර්යේෂණ ස්ථාපනය කිරීම සහ නඩත්තු කිරීමත් පොල් සැකසුම් පර්යේෂණ දුෂ්කරතා හඳුන්වාදීම.

5/ පොල් කර්මාන්තය ආශ්‍රිත උපදේශන හා ව්‍යප්ති නිළධාරීන් පුහුණු කිරීම සහ මග පෙන්වීම.පොල් කර්මාන්තයට අදාල සියලුම තාක්ෂණික කරුණු සම්බන්ධයෙන් උපදේශනය හා මග පෙන්වීම ලබා දීම.

    මේ පණතේ කිසිම තැනක කටුපොල් වගාව ගැන සඳහනක් කර නොමැත. පොල් පර්යේෂණායතනයට හා පොල් පර්යේෂණ මණ්ඩලයට අවසර ඇත්තේ පොල් පිළිබඳව පර්යේෂණ කිරීම සහ වැඩි දියුණු කිරීම බව අදාල පණතේ පැහැදිලිව විස්තර කර දී තිබේ. නමුත් 2010 ජූනි මස 23 දින පැවති අධ්‍යක්ෂක මණ්ඩල රැස්වීමේ දී පොල් පර්යේෂණායතනය තුළ කටුපොල් පර්යේෂණ අංශයක් ඇති කිරීමට අවසර ලැබී ඇත. සැබවින්ම අදාල පණතට අනුව මෙය නීති විරෝධි ක්‍රියාවකි.

            පොල් යනු කප්රුකකි. එම වෘක්ෂයෙන් ලැබෙන සම්පත් කිසිවක් ඒ හා සමාන වෙනත් ගසකින් නොලැබේ. ලංකාවේ පොල් වගාවේ වැඩි දියුණ කිරීම් පිණිස පොල් පර්යේෂනායතනය විසින් පසුගිය කාලවකවානුවේ විශේෂ කාර්ය භාරයක් ඉටු කර ඇති බව පැවසිය යුතුය. වෙසෙසින්ම ලංකාවේ පොල් වගා ක්ෂේත්‍රෙය් ව්‍යාප්තිය සඳහාද නඩත්තු කිරීම් දියුණු කිරීම උදෙසාද යම්කිසි මෙහෙවරක් ඉටු කර තිබේ. නමුත් මෙම මෙහෙවර සම්පූර්ණත්වයට පත් කිරීමට පසුගිය කාලයේ දී සමත්ව ඇත්දැයි  සොයා බැලිය යුත්තේ ඔවුන් විසින් පසුගිය වර්ෂවල පළ කරන ලද  ප්‍රගති වාර්තා කියවීමෙන් නොවේ. සැබවින්ම පොල් වලින් රට ස්වයංපෝෂිතව තිබේ යන්න සොයා බැලීමෙනි.එසේම පොල් ගසට වැලඳෙන  ලෙඩ රෝග සමනයට ඔවුන් දැක්වූ දක්ෂතාවයන්ද මෙහිදී ගෙන හැර දැක්විය හැකිය. නමුත් දකුණු පළාතේ හටගත් කොළ මැලවීමේ රෝගයට(ෆයිටොප්ලැස්මා) මේ ආයතනයට කිසිම විසඳුමක් නැත. ඔවුන් ගේ එකම නිර්දේශය පොල් ගස් කපා දැමීම පමණි. මේ රෝගය මුලින්ම හටගත් කේරළයේ පවා මේ ගස් නොකපති. එහෙත් ලංකාවේ ඒවා කපන්නට නියම කරති. ඒ මතුද නොව වසර  දහයක් පමණ ඉකුත්ව තරුණ වයසේ තිබෙන නිරෝගී පොල් ගස් කපන්නටද මේ යටතේ අවසර ලැබී තිබේ. අලුත්ගම මීගම නමුණුකුල වැවිලි සමාගමට අයත් හෙක්ටයාර් 07 ක් මෙලෙස කපා ඉවත් කර ඇත්තේ වගාව තරුණ වයසේදීමය. දැන් එහි කටුපොල් සිටුවා තිබේ. නමුත් වැලිගම ප්‍රදේශයේ සිටින නව නිපයුම් කරුවකු මෙම රෝගයට සාර්ථක විසඳුමක් දී ඇතිබව පසුගියදා පැවති සහසක් නිමැවුම් ප්‍රදර්ශනයේ දී දකින්නට ලැබුණි.

         රතු කුරුමිණි රෝගය පිළිබඳවද පොල් පර්යේෂණායතනයට විසඳුමක් නැත. ඒ සඳහා මැතකදී මොනක්‍රොටපස් කෘමි නාශකය ආනයනය කර පොල් සංවර්ධන මණ්ඩලයට ලබා දී ඇත්තේ පොල් පර්යේෂන ආයතනය මැදිහත් වීමෙනි.ඉන්දියාවේ බිහාර් ප්‍රාන්තයේ ළමුන් 23 දෙනෙකුට මරු කැඳවූ  මෙම කෘෂි රසායනය ලංකාවට ගෙන්වීම තහනම් කර ඇත. නමුත් යම් පර්යේෂණායතනයක කටයුත්තකට පමණක් සීමිත අවසරයක් ඇත. එහෙත් මෙම විස රසායනිකය ගෙන්වා පොල් සංවර්ධන මණ්ඩලයට නිදහස් කර හැරීමෙන් විශාල වරදක් කර ඇත. එවිට මේ අහිතකර කෘෂි රසායනයෙන් නිකුත් වන විස නිදහසේ පරිසරයට මුදා හැරෙන බැවිනි.  

     ලංකාවේ ජනතාව පරිභෝජනය කරන ආහාරමය තෙල් වර්ග අතරින්  පොල්තෙල විශිෂ්ඨතම ස්ථානයක පවතී. අතීතයේ දි මී තෙල් දුන් තෙල් හා තල තෙල් ආදිය භාවිත කළද පොල් වගාව ප්‍රචලිත වීමත් සමගම පොල් තෙල් පළමු ස්ථානයට පත්ව ඇත. එය ආහාරමය තෙලක් පමණක් නොව විශිෂ්ඨ ගණයේ ඖෂධීය තෙල් වර්ගයකි. පිලිස්සුම් තෙල් සඳහා එය අගනේය. නමුත් දිසිඳි පොල් අපනයනය  වැඩිවීමත් සමගම ලංකාවේ තෙල් නිෂ්පාදනය වරින් වර අඩු වැඩි වේ. දැනට පොල් ගෙඩි දශලක්ෂ 2800 සිට 3000 ක් පමණ ප්‍රමාණයක් වාර්ෂිකව ලැබේ යයි ගණන් බලා තිබේ. ගෙවතු වල වවා තිබෙන ප්‍රමාණය ගණනය කළහොත් තවත් ලක්ෂයක් පමණ එම ගණනට එකතු විය හැකිය. නමුත් නියඟය හා ඉඩම් කට්ටි වෙන්දෙසි කරුවන් ගේ ගස් කපා දැමීම නිසා පොල් වගාව ක්‍රමයෙන් අඩුවී යාමේ තර්ජනයට ලක්ව තිබේ. මෙයට කල යුතු පළමු ප්‍රතිකර්මය ගෙවතු මට්ටමින් පොල් වගාව වැඩි වැඩියෙන් ප්‍රචලිත කිරීමයි. මේ සඳහා පොල් සංවර්ධන මණ්ඩලය දායකත්වයක් දුන්නද අලුතෙන් බිහිවන පොල් ප්‍රභේද ඒ ඒ පළාත්වලට නොගැලපීයාම නිසා ඉතා ඉක්මනින් ඵලදාව අඩුවන සැටිද රෝග වලට පාත්‍ර වන සැටි ද නිරීක්ෂණයකර ඇත්තෙමු. මේ නිසා ඉල්ලුමට සරිලන ලෙසට පොල්ගෙඩි හා කොප්පරා නිෂ්පාදනය ඇති වන්නේ නැත. මෙයට විකල්පය කටුපොල් වැවීමයයි පොල් පර්යේෂණායතනයේ අධ්‍යක්ෂකවරයා නිරන්තරයෙන් කරන ප්‍රකාශයකි.  ඔහු පොල් පර්රේයේෂණායතනයේ අධ්‍යක්ෂක වරයා වුවද පොල් සහ කටුපොල් අතර තිබෙන ගුණාත්මක වෙනස හඳුනන්නෙකු නොවේ. මේ කටුපොල් ව්‍යපෘතියට ආසියානු සංවර්ධන බැංකුව ආධාර කරන අතර මේ ආධාර මුදලට ගිජු වූ සමාගම් රබර් වගාව හා පොල් වගාව ගලවා දමමින් කටුපොල් වගා කිරීමේ ක්‍රමය ව්‍යාප්ත කිරීමට පටන් ගෙන ඇත. මේ නිසාද ලංකාවේ පොල් ප්‍රමාණය අඩු වෙමින් ඇතැයි කිවහොත් එය මුසාවක් නොවේ.

                   පොල් සංවර්ධන රාජ්‍ය ක්ෆෂ්ත්‍රය දැන් නැවතත් වැවිලි කර්මාන්ත අමාත්‍යංශයට එක්ව ඇත. මෙතෙක් පොල් ඇමතිවරුන්ද පත්වී සිටියහ. අවසානයේ සිටි ඇමතිවරයාගේ අමාත්‍යකාර්ය භාරය වූයේ වැලිකන්දේ තමන්ගේ පුද්ගලික වත්තේ පොල් වැවීමට පොල් ආයතන වල සහයෝගය ලබා ගැනීම පමණකි. කටුපොල්  විස්මිත භෝගයක් යයි මවා පෙන්වා නීති විරෝධීව පොල් පර්යේෂණායතනය තුළ කටුපොල් පර්යේෂණ අංශයක් ආරම්භ කර තිබෙන්නේ මේ ඇමතිවරුන් නොමග යැවීමෙන් බව පෙනේ. එහිදී පොල් සංවර්ධනය යන තේමාව යට ගසමින් කටුපොල් ඉස්මතු කර ඇත. පොල් පර්යේෂණායතනය විසින් පළ කරන ලද  පොල් තාක්ෂණික  පත්‍රිකාවේ 2010 දෙවනි නිකුතුවේ කටුපොල්පර්යේෂන අංශය ආරම්භ කරමින් ලිපියක් පළ කර ඇත. එහිදී කටුපොල් පර්යේෂණ ස්ථානභාර නිළධාරියා ලෙසට ආචාර්ය ජයන්ත ගුණතිලක මහතා පවසා ඇත්තේ මෙවැනි අදහසකි.ලංකාවට එළවලු තෙල් මෙට්රික් ටොන් 160000 ක් වාර්ෂික ව අපනයන කරයි.  නමුත් පොල් තෙල් නිෂ්පාදනය මෙට්රික් ටොන් 79000 කි. මේ නිසා වාර්ෂිකව විශාල විදේශ විනිමයක් යෙදවීමට සිදුව ඇත.මෙම අඩුව නොහොත් එළවුලු තෙල් අවශ්‍යතාවය සඳහා කටුපොල් වගාව ලංකාව තුළ සිදු කිරීමෙන් මේ විදේශ විනිමය අපට නවත්වා ගත හැකිය..

     එළවුලු තෙල් වැඩි ප්‍රතිශතයක් ලංකාවට ආනයනය කරන්නේ හෝටල් සඳහාය. නමුත් දේශීය පරිභෝජනයේ දී පොල් තෙලට එහා තෙලක් නැත. හෝටල් සඳහා වුවද මීතෙල් හා තල්තෙල් වැනි දේශීය ශාකමය තෙල් ආදේශක යොදවා ගනිමින් එළවුලු තෙල් ආනයනය ක්‍රමානුකූලව නතර කරගැනීමේ හැකියාවක් ද ඇත. පොල්පර්යේෂණායතන අධ්‍යක්ෂවරයා පවසන පරිදි හෙක්ටයාර් පණස්දහසක් කටුපොල් වවනවාට වඩා තමන්ගේ ආයතනයේ අරමුණු වලට කැපවී පොල් හෙක්ටයාර් පණස් දහසක් වැවීම බෙහෙවින්ම හිතකාරීය. ඒ සඳහා ලංකාව වටා තිබෙන මුහුදුබඩ තීරය යොදවා ගත හැකිය. එදා දෙවනි පැරකුම් රජ දවස දී කලුතර සිට යොදුනක් පළල පොල් වගාවක් බෙන්තර දක්වා කර තිබූ බවද මෙහිදී සිහිපත් කළ මනාය.වර්ෂයකට ගසකින් පොල් ගෙඩි 1200 ක් පමණ කඩා ගත හැකි වන අතර ඉහත කී ඉලක්කය සපුරා ගතහොත් ලංකාවට අවශ්‍ය පොල් ගෙඩි ප්‍රමාණය හිඟයකින් තොරව සපයා ගත හැකිය. ඇරත් දැනටමත් ගෙවතු වල වගා කරන සහ පරිභෝජනය කරන එමෙන්ම ඒවා කොප්පරා කොට තෙල් හිඳින ප්‍රමාණය ගැන නිවරදි සංඛ්‍යා ලේඛන නැත. ගෘහස්ත තෙල් හිඳීමේ ක්‍රියාවලියට අද වැඩි ඉල්ලුමක් පවතින්නේ පිටරටින් ගෙන්වන ආර්.බී.ඩී. නම් වූ කටුපොල් තෙල් පොල් තෙලට කලවම් කරමින් වෙලෙන්දන් ජාවාරම් කරන නිසාය. එම නිසා ග්‍රාමීය වශයෙන් තෙල් නිෂ්පාදනයද වැඩි කිරීමට අප අවධානය යොමු කළ යුතුය. මේ තත්ත්වය මෙසේ වුවද පොල් වෙනුවට කටුපොල් ආදේශ කිරීමට හා ලංකාවේ පොල් වගාව ක්‍රමයෙන් තුනී කිරීමටද වෙසෙසින්ම දකුණු පළාතෙන් පොල් ඉවත් කිරීමට යම් කුමන්ත්‍රණයක් තිබෙන බව පෙන්වා දිය යුතුය. සමාගම් කීපයක අවශ්‍යතාවයද මෙයට දායක කර ගෙන තිබේ. පොල් පර්යේෂණායතනය තුළ නීති විරෝධිව කටුපොල් අංශයක් ආරම්භ වන්නේ මේ කුමන්ත්‍රණය දියත් කිරීමට අවශ්‍ය දීර්ඝකාලින වැඩ පිලිවෙලකට පදනම් වශයෙන් දැයි සැකයක් උපදී..

                                                                     
 

 

Monday, February 9, 2015

යහපාලනය තුළ හට ගැනෙන ස්වයං පාලන පිළිකාව


                             


 

                    විදේශ අමාත්‍ය මංගල සමරවීර මහතා පසුගියාදා ඉන්දියාවේ කරන ලද සංචාරයක් අතරතුරදී ජන වාර්ගික ප්‍රශ්ණයට විසඳුමක් වශයෙන් 13 වන සංශෝධනය පූර්ණ වශයෙන් ක්‍රියාත්මක කරන බව ප්‍රකාශ කර තිබේ. එසේම විදෙස් මාධ්‍යවේදීන් අමතා ඇති රාජිත සේනාරත්න මහතා ප්‍රකාශ කර තිබෙන්නේ යුද අපරාධ සම්බන්ධව  ජාත්‍යන්තරයට පිරමහින පරීක්ෂණයක් කරන බවයි. මේ ප්‍රකාශ දෙකින්ම කියැවෙන්නේ කුමක්ද. ලංකා දේශපාලය තුළ පසුගිය අඩ සියවස තුළ ඇතිවූ බෙදුම්වාදී ප්‍රවණාතාවයන් මර්දනය කරලීම පිනිස ගත් නිවට ක්‍රියාමාර්ගයන්හි ස්වභාවයයි. පළාත්සභා ක්‍රමය ඇතුළත් 13 වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සම්මත කිරීම තුළ ප්‍රකාශ වන්නේ උතුරු හා නැගෙනහිර සිටින ජනතාවට ස්වයං පාලනය කර ගෙන යෑමට ඉඩ දිය යුතු  බවයි. එයට ඉඩම් බලතල පොලිස් බලතල ආදිය ද ඇතුළත් විය යුතු බව පිළිගෙන තිබේ. උතුරට හා නැගෙනහිරට පමණක් මේ ක්‍රමය ක්‍රියාත්මක කල නොහැකි බැවින් එය සමස්ත පළාත් නවයටම ආදේශ කර තිබේ. පළාත්සභා ක්‍රමය ප්‍රභාකරන් ඇතුළුකොටි සංවිධානය පිළි නොගත්හ. ඒ වෙනුවට පූර්ණ සවයං පාලනයක් සඳහා තව දුරටත් ත්‍රස්ත ක්‍රියා කරමින් රජයට එරෙහිව ක්‍රියා කළහ. මෙහි අවසාන ප්‍රතිඵලය වූයේ ආරක්ෂකහමුදා විසින් මේ ත්‍රස්තවාදී සංවිධානය යුධබිමේදී පරාජයට පත් කිරීමයි. මේ ක්‍රියාවලිය වැරදි බවත් ඒ මගින් ද්‍රවිඩ ජනතාවගේ මානව අයිතීන් කඩ කළ බවත් දැන් ජගත් සංවිධාන හඬ නගයි. එහෙත් රට පුරා ත්‍රස්ත ක්‍රියාකාරකම් සිදු වන විට ඔවුහු කොටි සංවිධානයට එරෙහිව ප්‍රකාශ නිකුත් කළේ නැත.

        පසුගිය ජනාධිපතිවරණයේ දී  දෙමළජනතාවගෙන් විශාල පිරිසක් මහින්ද රජපක්ෂ මහතාට එරෙහිව චන්දය භාවිතා කළහ. ඒ මහින්ද ගේ රජය විසින් උතුරේ දෙමළ ජනතාව අරභයා විශාල සංවර්ධන වැඩ කොටසක් ඉටුකළ පසුබිමක් යටතේය. ශ්‍රී ලංකා යුද හමුදාව විසින් නැවත  පදංචි කිරීම ඇතුළු සිවිල් වැඩ කටයුතු අති සාර්ථක ආකාරයෙන් ක්‍රියාත්මක කළ අතර  ප්‍රාදේශීය ලේකම් කාර්යාලයකින් හෝ වෙනත් දෙපාර්තමේන්තුවකින් ඉටු නොවූ කාර්යක්ෂම සේවයක් සැලසූ බව අවිවාදිතය. උතුරු වැසියන් ගේ ඉඩම් සමාගම් වලට පවරා දීම ඇතැම් තැන්වල දේශපාලකයන්ගේ ගෝල බාලයන්ගේ සංචාරක හෝටල් ඉඳිකිරීම ආදී ක්‍රියා සිදු වුණද යුධ හමුදාවට පූර්ණ වශයෙන් චෝදනා කිරීම සුදුසු නොවේ. ඒ මන්ද දේශපාලකයන්ගේ නියොගයන්ට අවනතව ක්‍රියාකිරීම ඔවුන්ගේ වගකීම වූ නිසයි.කෙසේ වෙතත් උතුරේ  ජීවත් වන දෙමළ ජනතාව සිතන පතන ආකාරය තවම වෙනස් වී නොමැත. ඔවුන්ගේ නිජ බිම තුළ ශ්‍රී ලංකා යුධ හමුදාව බලයෙන්ම රැඳී සිටින්නේ යැයි කියති. මේ දේමළ ඊළාම් වාදීන් දශකපහක් පමණ තිස්සේ කැවූ ජාතිවාදී අදහසකි. මෙය සත්‍යයක් බව දෙමළ දේශපාලකයන් පිළිගනිති. දකුණේ සිටින දෙමළ ප්‍රජාවද පිළිගනිති. එසේම සිංහල දේශපාලකයන්ද පිළිගනිති. මේ නිසා මහින්ද රාජපක්ෂ පමණක් නොව පසුගිය කාලයේ රට ආණ්ඩු කළ දේශපාලකයන් සියල්ලම උතුරේ හා නැගෙනහිර සිංහලයන්ගේ අයිතිවාසිකිම් පිළිබඳ ප්‍රශ්ණය නොතකා හරින ලදහ.

        දහතුන් වන සියවසේ සිට පැවති ආර්ය චක්‍රවර්තී පාලනය මගින් ද්‍රවිඩ රාජ්‍යයක් උතුරේ පැවතුණා යැයි කියන මිත්‍යාව මේ සැම පිළිගැනීම මීට හේතුවයි. උතුරේ හා නැගෙනහිර ප්‍රදේශ වල වාසය කරන්නන් සහමුලින්ම ද්‍රවිඩයින් නොවේ . ඒ අතර සිංහලයින් වැද්දන් මුක්කුවාර් වරුන් ද සිටියහ. මේ නිසා ඉංග්‍රිසි ආණ්ඩුව තම බලය තහවුරු කරගත් පසු 1806 දී පමණ ලන්දේසීන් විසින් පැණවූ තේසවලාමෙයි නම් නීති රීති වලට අර්ථ කථන සැපයීම සිදු කරන ලදී. මේවා සිදු වූයේ ඔවුන් අතර තිබූ නඩු ආශ්‍රයෙනි. උදාහරණයක් වශයෙන් නිල්ලෙයිනාදන්ට එරෙහිව රාමස්ස්වාමි චෙටිටියාර් නඩුවේ දී බොන්සර් අගවිනිසුරු තේසවලාමෙයි හඳුන්වාදුන්නේ යාපන පළාතේ ද්‍රවිඩ පදිංචි කරුවන් ගේ පැරණි සිරිත් ලෙසිනි. මන්නාරමේ මඩකලපුවේ මෙන්ම දකුණේ ද සිටි ද්‍රවිඩයින්ට වෙනත් සිරිත් මෙන්ම රීතිත් තිබුණද උතුරු පළාතේ වාසය කරන සෑම ද්‍රවිඩයෙකුම තේසවලාමෙන් ආවරණය කරන බව මේ නඩු තීන්දු වලින් ප්‍රකාශ විය. නමුත් මධ්‍යම පළාතේ ජීවත් වන ඉන්දීය දෙමල වැසියෙකු මේ නීතියෙන් ආවරණය නොවන බවට තීන්දුවක් රජයට එරෙහිව පෙරුමාල් නම් නඩු තීන්දුවෙන් ප්‍රකාශයට පත් ව ඇත.( මෙසේ තිබියදීත් උතුරේ හා නැගෙනහිර ඇතැම් තැන්වල වතු දෙමළ ජනතාව පදිංචිකරවන ලදහ. මේවා කරන ලද්දේ රෙඩ්බානා සංවිධානය විසිනි.) ඇතැම් නඩු වලදී පෙළපත් මත වාසය ඔප්පු නොකළ හැකි යයි තීරණය කර ඇත. වුඩ්රෙන්ටන් නම් අග විනිසුරු වරයා මෙයට දුන් අර්ථ නිරූපණය අනුව උතුරු පළාතේ පදිංචියක් හෝ ස්ථීර නිවාසයක් ලබා ගැනීමත් වැදගත් බව ඔහු වේලුපිල්ලේ ට එරෙහිව සිව කාමි පිල්ලේ නඩුවේ දී කියා සිටියේය. මේ අනුව සිදු වූයේ සංක්‍රමණියන්ටද තමන්ට ස්ථීරව පැලපදියම් විය හැකි නීතිමය ආවරණයක් ලැබීමයි.මෙම නීතිය පුද්ගල නීතියක් ලෙසටද සලකනු ලැබූ අතර කොළඹ සිටි පුද්ගලයෙකුට යාපනයේ ඉඩම් තිබුණ අවස්ථාවකදී වුවද ඔහුට තේසවලාමේ අවරණය ලැබීමේ හිමි කම ඇති විය.

             දේපළ අයිතිය පැවරීම වැනි අවස්ථා මත උතුරේ පදිංචි ද්‍රවිඩයින්ට මේ නීති ආවරණය ලැබීම නිසා සිහලයින්ට සිදු වූයේ උතුරු පළතට ආගන්තුක වූ වෙළෙන්දන් බවට පත් වීමටයි.ඔවුන්ට ස්ථීරව යාපන පළාතෙන් ඉඩම් මිලදී ගත නොහැකි විය.  ඉංග්‍රීසි යුගයේ සිටම මූදුකර වැද්දන් ඇතුලු වැදි ජන වර්ගයා දෙමල භාෂවට හුරු කර සිටීම නිසා ඔවුන්ද ද්‍රවිඩයින් ලෙසට සැලකූ අතර තේසවලාමේ නීතියෙන් ඔවුන් ද ආවරණය විය. මේ නිසා උතුරු පළාත යනු ද්‍රවිඩ වාසභූමියක්ය යන මතය දීර්ඝකාලීනව තහවුරු විය.කොටි ත්‍රස්තවාදීන් ඇතුලු ඊලාම් අරමුණු සහිත බලවේග සියල්ල ඓතිහාසික ද්‍රවිඩ වාසභුමි නම් මිථ්‍යාවට පදනම් සකස් කර ගැනීමට අවශ්‍ය නීතිමය රාමුව මේ මලබාර් සිරිත් සංග්‍රහයෙන් ලබා ගත් බව පැහැදිලිය.

       උතුරේ සිටි සිංහලයන් පළවා හැරීම ආරම්භ වූයේ වික්‍රමසිංහආර්යන් රජු කලයේදී බව යාල්පාන වෛපමාලය ග්‍රන්ථය දක්වා ඇත. ඉන්දියාවෙන් ගෙනා ද්‍රවිඩයන් සහ සිංහල බෞද්ධයන් අතර වූ ගැටුමක් හේතුවෙන් පුංචිබණ්ඩා ඇතුළු සිංහල නායකයන් දාහත් දෙනෙකු ඝාතනය වී යැයි පැවසේ. යාපනය බෙහෝ දුරාතීතයේ  සිටම රාක්ෂ ගෝත්‍රිකයන් ගේ වාස භූමියක්ව තිබුණි.එය කෙවෙතස්ථලාභ යනුවෙන් හඳුන්වනලදී. ආනකොට්ටෙන් ලැබූ වෙළෙඳ මුද්‍රාව මත මේ කෙවෙත යන නාමය සටහන්ව පවතී. ඔවුහු නාගගෝත්‍රිකයන් සමග වෙළෙඳාම් කළහ.පසුව නාගයන් සහ කේරළයේ රාජ්‍ය පාලකයන් අතර වූ සම්බන්ධතාවය මත ඔවුන්ගේ බලය වර්ධනය විය. එකල යාපනය නාගද්වීපය නමින් පරසිදු විය. අටවන සියවසේ දී ලංකාවේ සිහසුන ද්‍රවිඩයන් උදුරා ගැනීම නිසා හතරවන කාශ්‍යප රජුගේ පුත් මාන කුමරු දකුණු ඉන්දියාව පාමුළ දූපත් අතර බලය තහවුරු කරගෙන පොරොත්තුව පසුවිය. වත්මන් ඩෙල්ෆ්ට් දූපතේ ඔහු විසින් ඉඳිකරන ලද බලකොටුව තවමත් දක්නට ඇත. පසුව පල්ලව රටට පැනගිය මාන කුමරු එහි වර්මන් රජවරුන්ට සේවය කරමින් සිට බලය ශක්තිමත් කර සිට සිහසුන යළි ලබා ගත්තේය. මේ මාන කුමරු ගේ පරම්පරාවේ ටික්කම උග්‍රසිංහ නම් කුමාරයෙකු යාපනයට පැමිණ සිය බලය තහවුරු කරගන්නේ නව වන සියවසේදීය. ඔහුගේ නමින්ම ටික්කම නම් රාජධානියක් බිහිවූ අතර අද ව්‍යවහාරයේ පවතින මානතිඩල් ටික්කම සෙංකණ්ඩි ආදී නම් ඒ ඉතිහාසයේ ශේෂයන්ය.

        මාන කුමරුගේ දරු පරපුර කේරළයේ බලය තහවුරු කරගනිමින් අලකඊශ්වර නමින් පරසිදු විය. ඔවුහු ද්‍රවිඩබලයට මුහුණ දෙමින් යාපනයේ ද දකුණේ දෙවුන්දර තුඩුවේද ආධිපත්‍ය දැරූහ. නමුත් පසු කාලයේදී චෝල ආක්‍රමණටන්ට මුහුණ දීමට නොහැකිව මේ ආධිපත්‍ය ගිලිහී ගිය බව පෙනේ.නිශ්ශංක අලකේශ්වර ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර බලකොටුව තනන්නේමේ විදේශඅක්‍රුමණයන්ට මුහුණ දීමටයි. කෙසේ වෙතත් වික්‍රමසිංහආර්යයන් කාලයේදී ඇතිවූ ගැටුම යනු ද්‍රවිඩයන්ගේ බලය ක්‍රමයෙන් පැතිරී යන අවස්ථාවකි. මේ ද්‍රවිඩයන් මන්නාරම අවට සේතුව පාලනය කරමින් මුතු වෙළෙඳාමද සියතට ගත්හ. පසුව පහලොස් වන සියවසේ දී සපුමල් කුමරු විසින් වන්නියේ උතරු කොණේ පිහිටි. නෙල්ලිඌර් ප්‍රදේශය අත්පත් කරගෙන ද්‍රවිඩයන් මර්දනය කරන අතර එහි බලකොටු සහ දේවාල සාදා ඇත.පසුව වඩමාරච්චි තෙන්මාරච්චි සහ පච්චලේ පල්ලෙයි යන තැන් අත්පත් කර ගත් සපුමල් කුමරු කෝට්ටේ නගරයට යටත් ප්‍රදේශයක් බවට උතුර නැවතත් පත්කළ බව ඉතිහාසයෙන් පෙනේ. මේ සම්පූර්ණ කාලය තුළම ද්‍රවිඩපාලනයක් උතුරේ නොතිබූ අතර මාන කුමරුගේ පරම්පරාවේ ටික්කම උග්‍රසිංහගෙන් පැවත එන පිරිස් සහ ගංගා බ්‍රාහ්මණ පෙළපත් අතර ඇතිවූ විවාහයෙන් ජනිත ආර්ය චක්‍රවර්තී වරු යාපනය පාලනය කළහ. පරංගීන් ගේ පාලන සමයේදී මේ ආර්ය චක්‍රවර්තී බලය ශූන්‍ය වෙයි. සංකිලි මැරුම් කන අතර යාපන රජ පෙළපත වන්නියට පැනවිත් පසුව මාතලේපදිංචිව දිවි ගලවාගත් බව ජනප්‍රවාද ගත සාක්ෂිවලින් පැහැදිලි කළහැකිය.

      ලන්දේසි සමයේදී ඉන්දියාවෙන් ආනයනය කළ වහලුන් යාපනයේ හා වන්නියේ පදිංචි කළහ. ඔවුන්ට ඇතිකළ නීති සංග්‍රහය තේසවලාමෙයි වෙයි. යාපනයේ ඉතිරිව සිටි සිංහලයන් සහ වැද්දන් ක්‍රමයෙන් ද්‍රවිඩීකරණය වූ අතර ඉංග්‍රීසීන් ගේ යුගයේදී නැවත වෙළෙඳාම  බේකරි කර්මාන්තය සදහා සිංහලයන් උතුරට යන් තෙක්ම සිංහල ජනගහනය ව්‍යාප්ත නොවීය. කොටි ත්‍රස්තක්‍රියා නිසාවෙන් නැවතත් අවතැන් වූ සිංහලයන් උතුරෙන් බැහැරවූහ. ඒ ප්‍රමාණය 45000 ක් පමණ වෙයි. මේ ද්‍රවීඩිකරණය පිළිගත් අය අද ද්‍රවිඩ ඊළමට අවශ්‍ය මතවාද සකස්කරන අතර සිංහලයගේඋරුමය පසෙකලා දෙමළ ක්‍රිස්තියානි රජ්‍යයක් ඇතිකිරීමට ස්වයංපාලනයක් යෝජනා කරති. ද්‍රවිඩ නිජබිම් මිත්‍යාව සහ බෙදුම්වාදය අප පරාජයට පත් කළ යුත්තේ යුගගණනාවක්තුළදීම යාපනයේ ද්‍රවිඩරාජ්‍යයක් නොතිබූ බැවිනි. මහාචාර්ය විමල විජේසූරිය අභය ආර්යිංහ යන විද්වතුන් ඇරුණු කොට විශ්ව විද්‍යාල උගතුන් මේ ද්‍රවිඩ නිජබිම් මිත්‍යාවට පහුර නුදුන්හ. ඒ වෙනුවට දෙමළ බෙදුම්වාදයට අවශ්‍ය මතවාද සකස් කරමින් පෞද්ගලික වාසි සලසා ගත්හ.වාමාංශිකපක්ෂ ස්ව්‍යංනිර්ණ අයිතියක් ගැන කතාකරන්නේ බොරු ද්‍රවිඩ නිජබිමක්  මතපදනම්වයි. දකුණේ සිටින කිසිම සිංහල දේශපාලකයෙකුට මේ බෙදුම් වාදය නීතිගතකිරීමට අවසරය ඉතිහාසය විසින් පවරා දී නොමැති බවද අවසාන වශයෙන් සඳහන් කළ යුතුය.එය රනිල් වික්‍රමසිංහයන්ටද මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතාටද පොදු බව කිව යුතුය.


 

       

Wednesday, January 28, 2015

බෞද්ධයන්ගේ සිත් රිදවූ කූරගල වාරණය


                                   

 

          මේ වන විට නව රජයක් පත්ව ඇත. ගතවූ කාලය මාසයකටත් අඩු නමුත් සැලකිය යුතු වෙනස්කම් කීපයක් ඉටුකරන්නට සමත්ව ඇත. ගෙවී ඇති යන්ත්‍ර කොටස් නැවත අළුතින් පුරුද්දා නව සායම් වලින් ඔපවත් කරන ලද වාහනයක් ලෙසට මේ නව රාජ්‍ය වාහනය පාරට දමා ඇත. එහෙත් මේ වාහනය යන්නේ කොතනටදැයි කිසිවෙක් ප්‍රශ්න නොකරන්නේය. එට හේතුව නව වාහනයකින් නව ගමනක් යෑම ආහ්ලාද ජනක සිදු වීමක් බැවිනි. යන්නේ යහ පාලනය නමැති අරමුණකින් බැවින් එය තවත්ආශ්වාද ජනකය. කෙසේ වෙතත් මේ යහ පාලනය තුළ සිදු නොවිය යුතු බොහෝ දේ සිදු වෙමින් තිබේ. එකක් නම් මුස්ලිම් මූලධර්මවාදීන් ගේ යලි නැගිටීමයි.මේ සඳහා ආසන්නතම උදාහරණය වාර්තා වන්නේ කූරගලිනි. එම ඓතිහාසික සිද්ධස්ථානයට ප්‍රවිශ්ට වීම තහනම් කරමින් භික්ෂූන් වහන්සේ නමකට හා උන්වහන්සේ ගේ අනුගාමිකයන්ට විරුද්ධව උසාවි වාරණයක් ගැනීම එම සිද්දියයි.

         කූරගල ඓතිහාසික සිද්ධස්ථානය ප්‍රාග් මානවයාගේ විශේෂ ජනාවාසයකි. එසේම බුද්ධ කාලයේ සිට ක්‍රමිකව විකාශනය වූ බෞද්ධ ගල්ලෙන් තපෝවනයකි. මේ උතුම් භූමිය යටත් විජිත සමයේදී වනගතව තිබියදී ඒ ස්ථානයට ඇතුලු වී සිය මඩු කූඩාරම් ඉදි කරමින් 1930 න් පසුව මුස්ලිම් දේවාස්ථානයක් ස්ථාපිත විය. පසුගිය වසර අනූදෙක තුළදී මේ මුස්ලිම් ආක්‍රමණය නිසා බෞද්ධ ආරාමයෙහි පැවති බුදු පිළිම සඳකඩ පහන් හා සිරි පතුල්  පොඩිපට්ටම් වූ බව ඉතිහාසයේ සටහන්ව ඇත. 1971 දී මේ ස්ථානය පුරාවිද්‍යා රක්ෂිතයක් ලෙසට නම් කරන ලදී.නමුත් එයට සමගාමීව මුස්ලිම් අනවසර ඉඳි කිරීම් වර්ධනය වූයේ හිටපු බළන්ගොඩ මන්ත්‍රී අබුසාලි මහතාගේ මැදිහත් වීමෙනි. පසුගිය කාලයේදී මේ ආක්‍රමණයට එරෙහිව  බෞද්ධ සංවිධාන කල මැදිහත් වීමද නීති මාර්ගයෙන් ක්‍රියාකිරීමද නිසා අනවසර ඉඳි කිරීම් 19ක් ඉවත් කල යුතු බවට පුරාවිද්‍ය දෙපාර්තමේන්තුව තීරණය කරන ලදී. ඒ අනුව පසුගිය කාලයේදී එම ඉඳි කිරීම් වලින් සියයට අනූපහක් පමණ ඉවත් කලද හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා ගේ මුස්ලිම්ජන ඇඟෑලිකම් නිසා ප්‍රධාන පල්ලිය සහ සොහොන් ඉවත් කිරීමට පුරාවිද්‍යාවට නොහැකි විය. කෙසේ වෙතත් නැවත බෞද්ධ වන්දනාමාන කටයුතු ආරම්භ කර ගැනීමටත් සංචාරයකයන්ට අවශ්‍ය නිස්කලංක පරිසරය එහි ඇති වීමත් හේතු කොට ගෙන කූරගල චිර ප්‍රසිද්ධ විය. වසර දසදහසක් පැරණි මානව ඇට සැකිල්ලක් මේ ස්ථානයෙන් හමු වීම නිසා කූරගල ජාත්‍යන්තර ලෙසටද අද ප්‍රසිද්ධියට පත්ව තිබේ.

             කූරගල ඓතිහාසිකත්වය සුරක්ෂිත කිරීමට කැපවූ බොහෝ බෞද්ධ සංවිධාන වෙයි. ජාතික බලවේග විසින්ද මේ කාර්යයට දක්වනලද දායකත්වය විශාලය. නව රජය පත්වීමත් එහි වැඩි බරක් එක්සත් ජාතික පක්ෂයට හිමි වීමත් නිසා නැවතත් ඔවුන්ට හිතවත් මුස්ලිම් පිරිසට නව ජවයක් ලැබුණා සේය.ජන අනුපාතයටත් වැඩිමනත්ව මුස්ලිම් ඇමතිවරු පත්කර ගන්නාලද්දේ එබැවින් විය හැකිය. කෙසේ වෙතත්  අපගේ දැඩි අවධානයට යොමු වන්නේ නීත්‍යානුකූලව බෞද්ධයන්ට හිමිවිය යුතුව තිබෙන කූරගල ඓතිහාසික සිද්ධස්ථානය යලිත් මුස්ලිම් අන්තවාදීන් ගේ ග්‍රහණයට අසු කිරීම සඳහා නීතිය අවභාවිතා කළ ආකාරයයි.

            මේ සිද්දිය ඇරඹෙන්නේ කූරගලජෙයිලානි පල්ලියේ මුස්ලිම් භාරකාරත්වය විසින් සිය වාර්ෂික වන්දනා මාන සමය වශයෙන් 2015 -01 -21 සිට 2015-2-21 කාලය ප්‍රකාශ කිරීමත් සමගය. ගිය දෙසැම්බර් මාසයේදී සිංහල රාවය  විසින් සංවිධානය කරන ලද පූජ්‍ය ගංගොඩවිල සෝමහිමි පින්කම කූරගල දී පවත්වනලද අවස්ථාවේදී පොලිසිය විසින් ඊට බාධා කරන ලද්දේ ඉහළ නියෝගයකින්ය. ඒක්‍රමයම මෙහිදී අනුගමනය කරන ලදී. පූජ්‍ය වටද්දර ඥාණිස්සර හිමි පුරාවිද්‍යා කාර්ය භාර නිළධාරිනිය  හිටපු පුරාවිද්‍යා රැකවල් කරු හීන් මහත්මයා සහ  එම්.ජී. විජේරත්න යන අයගෙන් ප්‍රකාශ  ලබා ගත් කල්තොට පොලිසිය බළන්ගොඩ උසාවියෙන් 2015- 01- 21 දින වාරණ නියෝගයක් ලබාගන්නා ලදී. ඒ රිෂානා අබුසාලි මැතිණියගේ ඉල්ලීමක් මත යයි පවසති. පූජ්‍ය යක්කල මුල්ලේ පවර හිමි ඇතුළු සිංහල රාවය සංවිධානයේ සාමාජිකයන්ට කූරගලට ඇතුළ වීම වලක්වාලමින් මෙම වාරණය ගෙන තිබුණි. නමුත් සිංහල රාවය සංවිධානයේ ප්‍රධාන සභාපති පූජ්‍ය අක්මීමන දයාරතන හිමියන්ගෙන් අප කළ විමසුමකදී පැහැදිලි වූයේ මේ ආසන්න කාලවකවානුව තුළදී කූරගල යෑම සඳහා කිසිම සැලසුමක් නොතිබූ බවයි. එම තොරතුර සමාජ ජාලා වෙබ් අඩවි තුළ ප්‍රචාරය වූ පුවතක් පමණක් බවයි.මෙයින් පැහැදිලි වන්නේ රිෂානා අබුසාලි මැතිණියගේ ඉල්ලීම මත කල්තොට පොලිසිය හිතාමතාම ස්වාමීන් වහන්සේලාට එරෙහිව නීතිය අතට ගත් ආකාරයයි.මෙහිදී අනාවරණය වන වැදගත්ම කාරණය වන්නේ බුදුගල පුරාවිද්‍යා සහකාර වසන්තා ඉන්ද්‍රානි මහත්මිය විසින් කල්තොට පොලිසියට කිසිදු ප්‍රකාශයක් ලබා නොතිබූ බවයි.ඇය පැහැදිලි කරන පරිදි කල්තොට පොලිස් ස්ථානාධිපති කේ.ඒ.පී. පෙරේරා දුරකතන ඇමතුමක් මගින් ප්‍රකාශයක් ඉල්ලා සිටි අතර පසුව පොලිස් කොස්තාපල්වරු දෙදෙනෙක් ඇය හමුවට එවා ඇත. මෙහිදී තම ආයතන ප්‍රධානියා වූ අධ්‍යක්ෂ ජනරාල් වරයාට කතා කල ඇය එවැනි ප්‍රකාශයක් ලබා දිය හැකි දැයි විමසා තිබේ. නමුත් එයට අවසරයක් අධ්‍යක්ෂක ජනරාල් වරයාගෙන් ලැබී නොමැත. ඒ අනුව ප්‍රකාශයක් ලබාදීම ප්‍රතික්ෂේප කර තිබේ. එවැනි තත්ත්වයක් මත උසාවිය හමුවේ සාවද්‍ය දැනුම්දීමක් සිදුව තිබේ.

         කූරගල අනවසර ඉදිකිරීම ඉවත් කිරීමට කටයුතු කළ යුතු බවට මීට පෙර   පුරාවිද්‍යා අධ්‍යක්ෂක ජනරාල් වරයාට නියෝගයක් නිකුත් කර තිබෙන්නේ එවකට සිටි බළන්ගොඩ මහේස්ත්‍රාත් වරියයි. ඒ අනුව ඉඳිකිරීම ඉවත් කිරීමට පියවර ගැනුණු අතර ආර්. ප්‍රේමදාස ජනාධිපතිවරයාගේ මැදිහත් වීම මත 1990 දී මුස්ලිම් පිරිසට ලබා දුන් විකල්ප ඉඩම් වලට ඔවුන් යායුතු විය.මෙවර ඔවුන්ගේ උත්සවය වෙනුවෙන්2015 -01-12 දින අධ්‍යක්ෂක ජනරාල් වරයා ලබා දුන්අවසරය සහිත ලිඛිත ලියැවිල්ලේ මේ බව අවධාරනය කර තිබුණි.( 04/ කූරගල මුස්ලිම් දේවස්ථානයට විකල්ප ඉඩම් ලබාදී ඇති බැවින්ද එම විකල්ප ඉඩම් මෙම ස්ථානයට ආසන්නයේ පවතින බැවින්ද ලිපයේ සඳහන් අනෙකුත් අවශ්‍යතාවයන් පුරාවිද්‍යා රක්ෂිතය තුළ සිදු කිරීමේ අවශ්‍යතාවයක් නොමැති බව පෙනේ. )  එහෙත් ඔවුන්ගේ ප්‍රධාන පල්ලිය ඉවත් නොකෙරුණු අතර එය ඉවත් කිරීම සඳහා පසුගිය කාලයේදී වෑයම් කල නමුදු හිටපු ජනාධිපතිවරයාගේ ඉල්ලීම මත අත්හිටුවා ඇත.  කූරගල පුරාවිද්‍යා රක්ෂිතයෙන් පුරාවිද්‍යා නෂ්ඨාවශේෂ තිබෙන ගල්ලෙන ඇරුණු කොට අනෙක් කොටස් අස්ගිරි පාර්ශවයේ මහානායක ස්වාමීන් වහන්සේලා වෙත පවරා දී ඇත. ඒ අනුව බෞද්ධයන්ට මෙහි ඇතුල් වීමටත් වන්දනා මාන කිරීමටත් කිසිදු බාධාවක් නැත. එසේ තිබියදී පොලිසිය විසින් උසාවිය ද නොමග යවමින් ගන්නා ලද වාරණය නීත්‍යානුකූල නොවේ. එය බෞද්ධයන් ගේ මූලික අයිතිවාසිකම් කඩකිරීමකි. පැහැදිලිව ප්‍රකාශ කළ යුත්තේ පොලිසිය මෙහිදී මුස්ලිම් පාර්ශවය වෙනුවෙන් පක්ෂපාතීව කටයුතු කළ ආකාරයයි. මීට ඉහත කීප වාරයකදීම බෞද්ධයන්  සිය වන්දනා මානයට කූරගල තරණය කරද්දීද පොලිසි රාශියකින්ම කුළුපොළු සහිත හමුදාවන් ගෙනවුත් බියවැද්දූ ආකාරය අපට අමතක නොවේ. මෙහි යටි අරුත නම් බෞද්ධයන් මෙලේච්ඡයන් ලෙසට  ජාත්‍යන්තර වශයෙන් ප්‍රකාශයට පත් කිරීමට මුස්ලිම් අයට තිබෙන වුවමනාවට පොලිසිය අනියමින් සහයෝගය දැක්වීමයි.එසේම ඉදිරියේදී බෞද්ධයන්ට කූරගල තරණයට එරෙහිව ස්ථීර වාරණයක් ගැනීමේ බලාපොරොත්තුවක් තිබිය හැකිය.  දිගින් දිගටම මෙවැනි සිදු වීම් වාර්තා වීම සැබවින්ම බෞද්ධයන්ගේ සිත් රිදවන්නකි. යහපාලනයට මුවාවී යළිත් මුස්ලිම් අන්තවාදය හිස එසැවීමට ඉඩදුනහොත් එහි විපාක විදින්නට සිදුවන්නේ සමස්ත රටටයි. දේශපාලකයන් වරන් වර වෙනස් වෙමින් ආවා ගියාට රටේ හොඳ නම රැක ගැනීමට  නම් මෙවැනි කුමන්ත්‍රණයන් පරාජයට පත්කල යුතුමය.

Friday, January 16, 2015

The ‘Inconsistency’ Of Yan Oya

The ‘Inconsistency’ Of Yan Oya

By Nirmala Kannangara


               It has come to the public eye how the Government plans to allegedly ‘spend’ a staggering sum of Rs. 41.538 million on irrigating one hectare of paddy land under the proposed controversial Yan Oya reservoir project. In order to irrigate 650 hectares of new paddy lands, the Government is reportedly planning to spend Rs. 27 billion on the Yan Oya project.
The Ministry of Irrigation and Water Resources is boasting that under the proposed project 650 hectares of new paddy lands could be cultivated. However they do not reveal the fact that these 650 hectares of new paddy lands could be cultivated only after inundating 1,727 hectares of existing paddy lands, 2,235 hectares of agricultural lands, and 1,438 hectares of forest lands – nearly 5,400 hectares and 238 water bodies in total.
According to environmental organisations, this is yet another ‘project’ that costs billions of rupees of public money. However, it is yet to see if the people will be the beneficiaries or the higher officials of the Irrigation and Water Resources Ministry.
 
 For the Yan Oya diversion weir at Pamburugaswewa and to construct the reservoir to irrigate 650 hectares of new paddy lands and to solve the water issues faced in the North Central Province including Kebethigollewa, Padaviya, Welioya and Medawachchiya, the cost has been calculated as Rs. 27 billion. The proposed 2350m long main dam will be located 30km upstream of Yan Oya sea outfall at Pulmoddai. It is said that the reservoir of 169 million cubic metre capacity will be constructed by China CAMC Engineering Corporation. This contract has been signed in November 2011 without carrying out a feasibility study,” Convener, Heritage of Wetland Mathugama Seneviruwan said.


EFL letter to the CEA requesting a fresh EIA
According to Seneviruwan, 21 villages may go under water and more than 200 families in Horowpothana and Gomarankadawala who were once at the receiving ends of the LTTE attacks, might lose their properties under this controversial project.
“These people once suffered in the hands of LTTE terrorists and now they suffer because of this project. Although each family now own five to 10 acres of agriculture lands, the Irrigation Ministry has promised to give them only half an acre each when they are relocated in the Eastern Province. A vast area of archaeological areas dating back to Anuradhapua era will also go under water,” Seneviruwan added.
Seneviruwan further said how an Environmental Impact Assessment (EIA) has been carried out only after the contract was signed. He added that the EIA report gives contradictory data with number of fundamental and fatal flaws including non-assessment of many important areas. “The EIA has failed to address a number of critical environmental impacts. The only consistency of this report is the inconsistency. The data that has being presented in the report shows severe discrepancies and is unreliable and contradictory. The project proponent – the Irrigation Ministry has deliberately failed to assess many important areas and to address a number of critical environmental impacts. Therefore this EIA has to be rejected and a fresh EIA has to be carried out,” Seneviruwan said.
Meanwhile reliable sources from Archaeological Department who wished to remain anonymous said that it is questionable how the Central Environmental Authority (CEA) has approved the EIA, when the report clearly states that comprehensive archaeological and historical value assessments have not been conducted in the project area.

 This is extremely dangerous. If destruction is done even in a small portion of archaeological heritage site in the guise of development, the loss is immeasurable. Hence we urge the project proponent to carry out a proper Archaeological Impact Assessment (AIA) to find out what the negative impact would be. The importance of the archaeological value in the proposed Yan Oya reservoir project is inestimable.
“The Ritigala Mountain peak from where the Yan Oya originates, is of archaeological value. There are caves belonging to 2 BC and 3BC era and lots of pre-historic archaeological sites. the sources added.
 
 There are proto historic burial sites in Danduwakkadu, Gurugalhinna, Dickwewa, etc and several ruins of Buddhist temples belong to indeterminate periods found in this area. Even the monuments belong to Anuradhapura and Polonnaruwa period and many small tanks built by our great kings are in this area.
The existing Wahalkada tank was built by King Mahasen and later it was renovated by King Agbo. We fear that the small tanks that are of archaeological value would be inundated due to Yan Oya project,

When asked whether an AIA has been carried out by the project proponent, the sources confirmed it has not been carried out by professional Archaeologists.
“For the benefit of the project proponent this AIA has been carried out but it is not a proper evaluation,” he said.
Meanwhile it is learnt that when the EIA report was open to public comments, the Environmental Foundation Limited (EFL) has sent their comments to the CEA requesting to reject the EIA report and to get a new EIA done and if any other alternative is considered, a public hearing be conducted with the project proponent presenting the project and EIA.
“The proposed project would lead to significant environmental disturbances in the area. It will also cause irreversible and damaging changes to the natural dynamics of the area. Therefore, we requested the CEA to evaluate each component of the project in detail in relations to its environmental impacts and stop any and all activities that can lead to serious environmental consequences in the future. We also requested the CEA to introduce guidelines on obtaining resources for the project mainly with relation to quarries and sand,” sources from the EFL said.
According to the EIA report, the aim of the proposed project is mainly to increase the cropping intensity of paddy and to maximise the agricultural production of a number of failed irrigation projects – Padaviya and Wahalkada which is operating only 0.86 cropping intensity and to solve water problems in the NCP.
“When the existing 8752 hectares of paddy lands could be irrigated by the ancient Padaviya and Wahalkada Tanks one season per year, why cannot the Irrigation Ministry increase the capacity of these two tanks and facilitate the existing paddy lands to grow paddy during both Yala and Maha seasons instead of wasting public money? In such an event only 5% of the estimated cost of Rs. 27 billion will have to be spent. If the two tanks are renovated and increase the capacity, it can easily irrigate the proposed 650 hectares of new paddy lands as well,” said the sources.
According to the page 157 of the project summary report, 1696.76 hectares of existing paddy land will be inundated and a further 30.4 hectares will be lost to the left bank canal making a total loss of 1,727.16 hectares of paddy land in order to develop 650 hectares of new paddy lands.
The sources further said how the EIA gives contradictory data with number of fundamental and fatal flaws including non-assessment of many important areas and has failed to address a number of critical environmental impacts.
The sources further stated that the amount of land that will be irrigated under this project is confusing as the discrepancy in the figures given in the summary report is unacceptable.
On page 7 of the summary report, two contradicted figures are given on the developing areas under the left bank project. Although in one place it says the total area that will be developed under the left bank is 7590 hectares, on the same page it states that the existing and proposed new paddy lands to the amount of 4190 hectares (existing 3815ha and 375ha  new) would be developed under the left bank. In the same page it further reports that both left and right banks will feed a total command area of 6002 hectares.
“However page 15 states that the total benefitted area under both left and right banks would be 9402 hectares. This is much confusing. How can we expect such a large project to be carried out perfectly when the project proponent has failed to provide accurate facts and figures in the report? They should have taken maximum precautions that a realistic assessment of the project is done and the data used to make predictions are absolutely correct and does not contradict each other,” the sources claimed.
Meanwhile the sources further said that the mineral sand deposition on the Pulmoddai coast and the sea erosion due to lack of sand that may happen once the dam is built has not been assessed in the flawed EIA.
“The mineral sand deposition on the Pulmoddai coast has not been assessed but an insignificant opinion has been included. Although the EIA states that the major source of mineral sand in Pulmoddai originates from the Mahaweli river basin, Mahaweli river sand does not reach the coast but deposits in a marine trench in Koddiyar Bay. Hence once the Yan Oya dam is constructed, it will block the flowing minerals from Vijayan Rocks along Yan Oya and will have an adverse impact on the mineral sand resources in Pulmoddai.
“Therefore a proper study and an adverse impact assessment on this valuable natural resource of the country need to be carried out and any cost to it should be included in the cost benefit analysis of the project.
The EIA has not done such a study merely to show the economic feasibility of the project when in reality the cost of the loss of mineral sand deposits if the proposed project is implemented could be many times more than the benefits publicised in the project,” he alleged.
According to environmentalists, Yan Oya dam will also increase sea erosion of the coastal area due to lack of sand to replenish the beach. Meanwhile the environmentalists have urged the Irrigation and Water Resources Management Ministry to increase the distance of the demarcated reservoir reservation area from 100m to 5km. “The EIA report proposes to demarcate a 100m reservation area for the reservoir and canals which is inadequate. We want to get this distance increased to 5km to avoid siltation, illegal cultivation and water pollution from agro chemicals. The report further states that all trees above 30cm would be removed in the inundation area which is a thick dry zone evergreen forest.
“These 30cm trees’ are not matured but only saplings. Destruction of these 1,438 hectares of thick forest cannot be a benefit in any terms although under the cost benefit analysis, the value of the timber has been added as a benefit to the project. If the timber value is taken as a benefit then the cost of the lost ecological services by these trees is detriment,” the sources alleged. Meanwhile reliable sources from the Irrigation and Water Resources Ministry on condition of anonymity said that it is surprising how the Ministry officials remain silent when environmental organisations have urged to conduct a fresh cost- benefit analysis with adequate justification and an unbiased assessment of the economy viability of this project.
“They wanted the Irrigation Ministry to conduct a fresh cost- benefit analysis before approval is given to proceed with this project,” he added.